Expect the unexpected – Wk4

2 september t/m 8 september

De week begonnen met een stevige wandeling. Genoten van de mooie uitzichten en elkaar beter leren kennen. Bij een afdaling wilden een aantal kinderen ons verder meenemen het dal in, om ons iets te laten zien. Het pad was moeilijk bewandelbaar en daarom kort getwijfeld. Maar als de kinderen het op de crocs én met een jerrycan op hun hoofd kunnen, dan kunnen wij het ook wel. Dus de kids gevolgd totdat we bij een lokale waterput aankwamen. Hierna wilden ze ons ook nog het stromende riviertje laten zien waar vissen zouden zwemmen. De weg terug naar boven viel even tegen. De warme lucht bleef in het dal hangen waardoor het erg benauwd werd. We misten onze fles water die we vergeten waren. Na een taaie terugweg even tot rust gekomen bij het appartement.
Er stond vanmiddag een meeting met Morris op de planning. Na een telefoontje of de lunch al klaar was. kwam hij 2 uur later aankakken. Waarbij hij ook nog commentaar had op de pannenkoeken die wij gemaakt hadden: “This is no food” & “Can I put ketchup on it?”
Kort met Rosemary besproken welke doelen we gaan aanpakken en hoe het momenteel gaat hier. Aangegeven dat we gesetteld zijn en we toe zijn aan iets meer privacy. Na de meeting is Rosemary voor een aantal dagen vertrokken naar Kampala.

Dinsdag was een huishoudelijke dag. De hele ochtend gewassen en ’s middags boodschappen gedaan. Fleur rondgeleid door het centrum en onze vaste boodschap plekken laten zien. Ook hebben we hier een typisch Afrikaanse sjaal gekocht die je op verschillende manieren kan dragen. Blijkbaar heeft Gerald ook een auto, dat kwam goed uit met het doen van de boodschappen.

Woensdag begon de dag met veel regen. We waren we met z’n allen niet vooruit te branden. Toen de lucht wat opklaarde onze kans gepakt en naar het centrum gelopen. Met als doel weer jurken te passen voor de traditionele ceremonie van donderdag. Eerst nog even langs geweest bij de kledingstylist om Anouk haar rok iets aan te passen. Doorgegaan naar de jurken verhuurster (Madrine), waarna we na een uur wachten aan de beurt waren. Verschillende kleuren Gomesi’s gepast, een traditionele jurk die alle vrouwen bij bepaalde ceremonies dragen. Ze hielp ons heel goed, we mochten alles passen en ze nam echt de tijd voor ons. Nadat we alle drie een mooie jurk hadden gevonden, vonden we de prijs wat hoog. Maar ach… ze was zo lief en bevriend met Rosemary, Mary en Morris, dus betaald en de weg voortgezet naar de kippenkraam. Voor de zekerheid nog teruggelopen naar Madrine om te vragen hoeveel een kip kost want we wilden natuurlijk niet te veel betalen.
Wachtend op de kip, kregen we een telefoontje van Rosemary en vroeg ze of het gelukt was en hoeveel we betaald hadden voor de jurken. Wanneer ze het bedrag hoorde, schreeuwde ze keihard in de telefoon “Whattttt!!!!” Hieruit bleek dat we zojuist opgelicht waren. Ze was heel boos en zou nooit meer vrienden naar de winkel van Madrine sturen. We hadden niet gedacht dat zij ons zou oplichten. Expect the unexpected.

De volgende ochtend stond Morris om 9 uur bij ons op de stoep om ons op te halen voor de ceremonie. Aangekomen bij de kerk was het tijd om onze Gomesi aan te trekken. Morris vertelde al eerder dat hij met andere priesters bij deze kerk woont. We werden geholpen werden door moeder Violet. Een super lieve vrouw die ons ook liet zien hoe we de jurk moesten dragen.
Deze dag draaide om het voorstellen van de verloofde aan de familie en het dorp van de vrouw. De bruiloft van het stel zal zaterdag plaatsvinden.
We mochten vooraan plaatsnemen en we werden warm verwelkomd door iedereen. De priesters, waaronder Morris, begonnen met de opening van de ceremonie. Verschillende gebeden uit de Bijbel werden in het Luganda voorgelezen. Tussendoor werd er gezongen door het kinderkoor, aangevuld met trommels (Djembés) waarbij alle gasten meezongen en klapten. We keken om ons heen en probeerde zo goed mogelijk mee te doen. De ceremonie werd afgesloten met het krijgen van een hosti voor de katholieken. Hierna kwamen er twee manden tevoorschijn, waarin in iedereen wat geld legde. Wij dachten dat dit geld voor de bruid en bruidegom zou zijn, dus ook wij legden wat geld in de mand. De priesters kregen vervolgens cadeaus van de familie als bedankje, waaronder een levende kip, een bananentros en blijkbaar de mand met het geld. Oftewel, het geld was niet voor het bruidspaar.
Tot op heden wisten we nog steeds niet wie het bruidspaar was. Met z’n drieën druk aan het speculeren wie dit zouden kunnen zijn.
We werden uitgenodigd voor een speciale prelunch in het ouderlijk huis van de bruid. We kregen kip, aardappelen en fruit geserveerd om onze honger te stillen. Met onze gevulde buikjes moest de echte lunch nog komen…  
Terug op onze plek, kwam de hele familie van de man op locatie aan. Twee mannen gekleed in pak konden de bruidegom zijn. Voor iedereen, behalve de familie van de man en het gezin van de vrouw, was onbekend wie de daadwerkelijke aanstaande zou zijn. De hele stoet werd stopgezet bij de poort. Voordat ze verder mochten werden ze ondervraagd door de andere familie en onderzocht door dokters. Na goedkeuring mochten ze plaatsnemen.
Het is traditie dat de tante van de bruid gaat achterhalen wie van de twee geklede mannen de bruidegom is. Deze gebeurtenis werd voortgezet in het ouderlijk huis van de bruid met een gedeelte van de familie.    
In de tussentijd was het voor alle gasten tijd om te gaan lunchen. Aangezien wij alle drie geen eetlust hadden, hebben we op alle mogelijke manieren ons eten proberen weg te moffelen. Niet zo netjes maar we hebben er wel om kunnen lachen.
28 graden en een warme Gomesi, niet echt een pretje in de zon onder een benauwde tent. Gelukkig werd onze tafel verplaatst naar een plekje in de schaduw. Morris vertelde dat er bericht was vanuit het huis. De tante had de bruidegom ontdekt en ook goedgekeurd. Hand in hand kwamen de tante en de bruidegom trots naar buiten gelopen om de man te introduceren. De man nam plaats bij zijn eigen familie. Familie en vrienden van de vrouw kwamen in groepjes naar buiten gedanst en kregen vervolgens cadeaus van de familie van de man. Zonnebrillen, hoeden en riemen werden traditioneel overgedragen.
Ondertussen had de bruid zich omgekleed in een chique en mooie Gomesi. Ze kwam naar buiten en werd officieel weggegeven aan de familie van de man. Er werd een hele fotoshoot gehouden en voordat de taart werd aangesneden zijn we gegaan. Een hele vrachtwegen gevuld met cadeaus stond in de tuin te wachten. Van bananen tot meubilair.
Terugkijkend op de dag, draaide deze dag vooral om de vrouw. De aanstaande bruiloft van zaterdag staat meer in het teken van de man. Dat verklaart waarschijnlijk ook de ervaringen op onze eerste bruiloft van afgelopen zaterdag.
De avond afgesloten met een telefoontje naar huis.

Lise heeft de hele nacht op de wc gezeten, dus vandaag een rustig dagje. In de middag geprobeerd een begin te maken aan school maar als snel weer het bed opgezocht. Het is en blijft vrijdag, dus ondanks het ziek zijn, toch in de avond een pizzaatje besteld bij EBS. Helaas trad Anouk in dezelfde sporen als Lise en werd ook de avond voor haar afgesloten met een wc bezoek. Gelukkig hebben we twee toiletten in ons appartement, dus kunnen we synchroon poepen.

Zondagochtend moest er werk ingehaald worden. De blog afgemaakt en aan een opdracht voor school gewerkt. Rosemary kwam ’s avonds langs om de plannen voor volgende week te bespreken. Hopen dat we vanaf aankomende week meer aan de bak kunnen op de Good Samaritan School for the Deaf.