Ssese Islands – Wk5

9 september t/m 15 september

Om jullie een klein beetje mee te nemen in onze Afrika ervaring, de blog deze week een dagje vertraagd. Expect the unexpected.
Een week met verschillende dingen op de planning stond op ons te wachten. Maandagochtend ging Fleur voor de eerste keer naar de school. Het was nu aan ons om de rondleiding te geven. Gelukkig hadden we goed opgelet tijdens onze eigen tour dus konden we een vergelijkend verhaal vertellen en in de tuin hier en daar haar kennis testen. Later sloot Rosemary aan en hebben we nog een wandeling gemaakt waarbij wij ook nieuwe dingen hebben gezien, zoals varkentjes en een andere lokale waterput.
Bij terugkomst startte de meeting bij opa en oma in de woonkamer. De conclusie is dat er genoeg behoeften zijn maar er geen budget is. Na de lunch teruggegaan naar ons appartement en een afkoelende plons genomen bij EBS op deze warme dag. De dag afgesloten met een stevige wandeling.

Toch beslsoten om na onze online meeting op dinsdagochtend niet meer naar de school te gaan. De foto van de lunch die we van Fleur kregen bevestigde alleen maar dat we een goede keuze hadden gemaakt. Lise heeft tot nu toe de bruine bonen nog kunnen ontwijken. 😉
Om het goed te maken met Fleur hebben we onder andere de keuken gepoetst. We kwamen er eindelijk achter waar de stanklucht vandaag kwam… Vergeten dat we de overige rijst in de oven hadden gezet, die zag er niet meer zo smakelijk uit. De lucht was niet te harden, dus samen besloten om de complete plan bij het vuilins te zetten, oeps…
De middag doorgebracht bij EBS om te werken aan school en het donatieplatform. Na een lange werkmiddag is het heerlijk om erop uit te gaan voor een wandeling en te genieten van de omgeving. Het uitzicht blijft voor ons erg bijzonder en mooi en we hopen dan ook dat we dit in onze gedachten mee naar huis kunnen nemen.

Woensdagochtend hebben we doorgebracht op verschillende bouwplaatsen waar we onze ogen hebben uitgekeken. Ronnie de Engineer, een kennis van Morris, liet een aantal van zijn projecten zien. Wat ons meteen opviel was de (niet aanwezige) veiligheid op de bouw. Op de flipflops, geen helm, geen valbeveiliging en houten steigers. Maar ook de werkwijze verschilt enorm met die van Nederland. Alles gebeurd met de hand, ook het verplaatsen van materiaal. Met zakken cement, zand of stapels stenen op hun schouders de trappen op naar boven. In deze trappen bevinden zich plastic flessen. Omdat er hier overal plastic rondzwerft, zitten er soms stukken plastic in het beton maar hele flesjes vonden we wel erg bijzonder. Achteraf bleek dat deze flesjes een functie hadden. Namelijk een soort mal voor de toekomstige balustrade/leuning.
Dat er niet zoveel regels zijn hier in Afrika was ons al duidelijk. Hierdoor is een ontwerp voor een heel appartementencomplex binnen één maand klaar en goedgekeurd, soms zelfs in 2 weken.
Overal mannen hard aan het werk. Bovendien is ook het salaris een groot contrast met Nederland. Gediplomeerde/gecertificeerde werknemers verdienen zo’n 40.000 Ugandese Shilling per dag, omgerekend ongeveer 10 euro. De werknemers zonder diploma/certificaat verdienen tussen de 12.000 en 20.000 Ugandese Shilling, dat is ongeveer 3 tot 5 euro per dag.
Fleur uitgenodigd voor haar eerste lokale restaurant ervaring in Masaka. Daarna besloten om lekker met z’n drieën onze teennagels te laten doen bij Royal Touch Salon. Boodschappen gedaan, voor de eerste keer alleen naar de markt geweest en goed onderhandeld voor onze groenten en fruit.
In de avond met moeite nog een workout gedaan in de woonkamer en genoten van het uitzicht in het donker.

De volgende dag gingen we tuinieren op de school. Zoals afgesproken waren we na het ontbijt naar school gegaan. Maar we leren het ook nooit… natuurlijk konden we weer een uur wachten voordat we konden beginnen. De ochtend begon chaotisch. Een dove jongen was door een boda boda driver naar de school gebracht in de hoop dat ze hem verder konden helpen. Maar zijn gebarentaal was niet super goed en hij wist alleen zijn eigen naam. Na verschillende gesprekken in doventaal hebben ze hem toch maar naar de politie gestuurd. Na deze rare maar sneue situatie hard gewerkt in de tuin, gehakt, geplant en gezweet in de zon.
Ook konden we weer 1,5 uur wachten op onze welverdiende lunch. Matooke, pocho en erwten…
Bij terugkomst onszelf lekker opgefrist en geslapen, gebeld en gewacht tot we konden vertrekken naar het verjaardagsdiner van Pevran, het zoontje van Mary. Gelukkig viel ons cadeau, een bewegende leger robot, goed in de smaak. Na een bijzondere avond, laat thuis gekomen.
De volgende ochtend kwamen we erachter dat Mary met haar zoon Pevran bij ons hadden geslapen?! Rosemary gaf op het feest aan dat zij bij ons zou komen slapen, wat we al bijzonder vonden. Ze zou op de deur kloppen als ze er zou zijn, waarna we onze sleutels maar hebben gegeven zodat Fleur haar bed niet uit zou hoeven komen. Blijkbaar was het dus niet Rosemary die bij ons bleef slapen…

Alle drie hadden we of buikpijn of zaten we op de wc deze ochtend. De kip is niet goed gevallen van het verjaardagsdiner. Toch onze sportoutfit aangetrokken en lekker gesport in de sportschool bij het Brovad hotel. Ook is er een groot zwembad aanwezig. Lise organiseert de workouts in de gym, Anouk de trainingen in het water en Fleur neemt ons mee naar het voetbalveld. We willen wel graag fit blijven!
Na een iets uitgelopen gymsessie, zaten we in plaats van de geplande 12 uur, om half 4 pas aan school te werken. We zijn al goed geïntegreerd in de Afrikaanse tijd.
Het was weer Friday pizza night, maar wel op tijd naar bed want om 5 uur ging de wekker. Een weekendtripje naar de Ssese Islands in het Victoria Lake. Rosemary heeft het vervoer deels voor ons geregeld. Met de extra mededeling of we haar op de hoogte willen houden van wanneer we op de boot zijn, wanneer van de boot af gaan, wanneer we bij het hotel aankomen en wanneer we gesetteld zijn.

Zaterdagochtend vroeg ging de wekker. Om 5.30 werden we in het donker opgehaald door Gerald. Onderweg op de boda boda samen speculeren over ons volgepropte busje dat op ons stond te wachten. Aangekomen stond er een auto die nog net niet klaar was voor de stort. Met z’n drieën namen we plaats op de achterbank en tot onze verbazing propten er zich 4 mensen voorin de auto. Gelukkig rijden ze hier allemaal automaat ;). Rugzakken op onze schoot, de bagage in onze nek en daarbij ook nog een natte stoel voor Lise. Ondanks de stoffige wegen, de hobbels in de onverharde weg en de ‘verkeersdrempels’ reed hij lekker door. Hoe snel we reden zag hij toch niet want ook de snelheidsmeter was kapot. Na een innoverende rit kwamen we op tijd(!) aan bij de ferry. Dertig minuutjes op de ferry gezeten en aangekomen op de Ssese Islands. Weer terug de volle auto ingestapt en verder gereden naar het Victoria Forest Resort.
Toen we aankwamen regende en donderde het wat dus de georganiseerde Nature Walk liet nog even op zich wachten. We kregen een stok in onze handen geduwd die we nodig zouden hebben tijdens deze 2 uur durende wandeling. Een wandeling met twee mooie uitzichten over het eiland en een route terug door het bos/de jungle. Op de terugweg werden we beloond met het zien van rennende aapjes. Bezweet en buitenadem was het tijd om bij het resort te gaan lunchen, die even op zich liet wachten.
Via het resort een guide geregeld die op ons verzoek mee kon naar de Kiwumulo Cave. Bij twee uitzichtpunten gestopt en verder naar de grot gereden. Ook voor ons was het een verrassing wat deze grot te bieden had en wat we konden verwachten. Om deze plek te mogen betreden zijn er verschillende regels, bijvoorbeeld: je mag niet ongesteld zijn, je moet je schoenen uit doen en ook werden we traditioneel gereinigd met natte bananenbladeren. Fleur trad stiekem al meteen in overtreding, hopen dat ze niet wordt getroffen door de bliksem. We kwamen binnen in een donkere grot waar mensen vroeger leefden. Tegenwoordig komen er nog steeds mensen om samen te zijn en te bidden. Er lagen historische potten, speren, gewoven dekens en kleine kampvuurtjes. Er werd een heel verhaal verteld over de geschiedenis van de grot, het geloof en het eiland. Mensen zouden vroeger zelfs 500 jaar worden! Zwaarden vallen uit de hemel en water verdwijnt op een spirituele manier uit de historische potten. Door deze geschiedenis zijn tot op heden schapen en millet meel verboden op het eiland. Tijdens de verhalen vlogen de vleermuizen je om de oren, ze hingen allemaal boven ons hoofd. Een hele bijzondere ervaring om te zien en te horen hoe overtuigd ze zijn van hun eigen verhaal/geloof.
Bijgekomen van deze lange dag in het zwembad en de sauna. In de avond was er een georganiseerd kaarsendiner. De tuin stond vol met mooi gedekte tafels en was verlicht met kaarsen. Na precies één maand in Uganda, werd het wel eens tijd voor ons éérste wijntje hier!

De volgende gestart met een lekker ontbijt buffetje. Samen besloten om deze ochtend te gaan vissen met een guide, want we bevinden ons op echte visserseilanden. Na wat vorige ervaringen verstandig voor het ontbijt al aangegeven dat we in de ochtend wilden gaan vissen. Tussendoor teruggegaan naar de receptie voor een update, want dingen geregeld krijgen gaat hier niet gemakkelijk. Het lange wachten en er dik bovenop zitten heeft ervoor gezorgd dat we met een bootje het water op konden met een guide richting Virgin Island. Duidelijk meermaals aangegeven dat we om 12 uur terug moesten zijn voor onze taxi terug naar de ferry. Maar natuurlijk kwam dat allemaal wel goed. Met stiekem in ons achterhoofd dat we dat niet gingen redden want voordat de boot vertrok was het inmiddels 11 uur.
In een echte houten vissersboot met hier en daar een klein lek, zijn we naar het onbewoonde eiland gevaren. Onderweg nog een dooie vis binnengehaald. Na een rondje om het eiland zijn we aangemeerd. De guide achternagelopen die opzoek was naar een krokodil met eieren. Al snel hadden we het gigantische beest gespot en op een afstandje bewonderd. Het eiland was wel bewoond met verschillende soorten vogels, varanen en slangen. Zoals we al verwachtten hadden we 12 uur niet gered. Nog op het eiland belde Rosemary, die voor ons de taxi had geregeld, of we al bij het resort waren. Snel de boot ingesprongen alwetend dat de taxi niet op ons ging wachten.
We wilden graag de ener laatste ferry van 2 uur halen zodat we verzekerd waren van een rit naar huis. Aangezien ze de tijd hier niet zo nauw nemen, heeft de boottocht toch een uurtje langer geduurd dan gepland. Dus we konden het vergeten om de ferry van 2 uur te halen, dan toch maar de allerlaatste van 4 uur.
Zelfs in dit resort probeerden ze ons meer te laten betalen, maar we hebben ons niet laten kennen en hebben betaald wat we s’ ochtends hadden afgesproken.
Op naar town om een nieuwe taxi te regelen naar de ferry. Er stond een auto klaar nog voller dan die van gister. Met z’n tienen in de auto en het dak volgeladen met zakken groenten richting de boot en daarna door naar Masaka. De chauffeur sprak nauwelijks Engels dus was het moeilijk communiceren over de eindbestemming. Gelukkig is er altijd iemand die ons kan helpen.
Uitgeput van de trip weer terug in de ‘vertrouwde’ omgeving. Gegeten bij EBS en ons bedje opgezocht. Helaas geen energie meer gehad om onze blog af te schrijven en te publiceren.
Sinds het telefoontje op Virgin Island geen bericht meer gehad van Rosemary over het vervoer, de planning of wat dan ook. Zelfs onze vragen in de groepsapp werden genegeerd, ook een cultuurverschil?