Safari – Wk8

30 september t/m 6 oktober

Zoals iedereen weet, zijn we druk bezig met de donatie voor GSSD. Omdat we zoveel mogelijk geld willen ophalen, heeft Horst Online een artikel toegewijd om hier extra aandacht aan te schenken. Klik hier op de link voor het artikel!

Maandag was het dan echt tijd om onze schetsen tijdens de meeting te delen. Aangekomen op school, zagen we de bui al hangen, Eddie was alweer niet aanwezig. Oma vertelde ons dat er een kind was weggelopen en dat Eddie naar het politiebureau was. Ons vooroordeel van de Afrikaanse gewoontes was dit keer dus niet juist.    
Toen we onze laptop opende met de collage kwam iedereen meteen dichterbij zitten. Waaruit bleek dat vanaf moment een iedereen gelijk geïnteresseerd/benieuwd was. We durfden niet te hopen dat het zo goed ging en iedereen zo betrokken was bij de meeting. De meeting afgesloten met onze zelfgemaakte tijdlijn. Dit om te voorkomen dat er op z’n Afrikaans gewerkt gaat worden en we niks neer kunnen zetten voor ons project (temporary dining structure). Met een enthousiast gevoel naar de sportschool vertrokken en in de middag vol moed verder gegaan aan het project.

Dinsdag weer de hele ochtend in Town doorgebracht om alle winkels af te struinen. Dit keer zelf naar de markt gegaan om te voorkomen dat de koelkast weer zou uitpuilen. Ons een beetje vergist in wat we nog voor school moesten doen, dus weer een middag besteedt achter het papier en de laptops. Tussen het school werk door er even tussenuit gepiept voor een lekkere wandeling.
Creatief geweest met het avondeten, een lokale pannenkoek “Chapati” gevuld met gebakken groenten en een zelfgemaakte knoflooksaus. Zeker voor herhaling vatbaar!

Na een stevig ontbijt, de tekeningen voor het final design afgemaakt en verder gewerkt aan de schoolopdrachten. Op pad gegaan voor een middagwandeling. Ongepland een flinke ronde gelopen, dus dit keer met korte broekjes en sandalen door de omgeving en dorpjes gewandeld.

Donderdag de ochtend fris en fruitig begonnen, Lise in de sportschool en Anouk in het zwembad. Na het sporten stond er een meeting gepland met Morris en Rosemary. Nadat we de uitleg over ons ontwerp weer opnieuw konden doen, hadden ze verschillende dingen aan te merken, dat in onze ogen alleen maar meer geld ging kosten. Het blijft hun gebouw dus we willen dit meenemen voor het eindontwerp. Om de meeting af te sluiten had Rosemary nog een mededeling… Ze draaide er even om heen, ze wilde het niet concreet uitspreken. Met de vraag vanuit ons “So there is no money?”, waarop ze antwoorde “No”, werd het duidelijk dat er geen budget is voor het project dat we aan het opzetten zijn. Geschrokken en teleurgesteld hadden we op dat moment daar niet zoveel op te zeggen. Besloten op maandag een meeting in te plannen met onze begeleider van de HAN om te kijken hoe nu verder.
Dit even aan de kant gezet en onze spullen gepakt voor het weekend. Ook kwam Joseph van Mwitu Tours ’s avonds langs om de plannen van het weekend te bespreken. Op tijd naar bed want om 6 uur gaat het safari weekend van start.

Tot onze verbazing stond Joseph vrijdagochtend op tijd klaar om de lange reis naar het Queen Elizabeth National Park te starten. Onze eerste stop was bij het Igongo Cultural Center waar we een museum hebben bezocht over de geschiedenis van Uganda. Verschillende voorwerpen van vroeger stonden tentoongesteld en daarbij werden interessante verhalen verteld. Na het ontbijt hier, naar de dichtstbijzijnde bergtop gereden, voor het eerste uitzichtpunt. De reis voortgezet naar de volgende activiteit. Onverwachts een 2 uur durende wandeling gemaakt met de lokale bewoners door het bos/jungle. Een glibberige en steile route leidden ons naar een kleine waterval en uiteindelijk naar een uitzicht over een krater meer. Tijdens de wandeling werden we verrast met een grote groep apen (Baboons) die we zagen wegrennen. Terug bij de ‘tourist van’ verder gereden naar verschillende mooie uitzichtpunten. Vanuit een punt keek je boven op een moeras waar in het midden een bos in de vorm van Afrika was gegroeid. Het is onwerkelijk mooi om te zien dat je helemaal omringd bent door de natuur.
Voordat de wandeling begon alvast een kipwrap besteld, waar we inmiddels wel aan toe waren. Bij het hutje/restaurant aan tafel geschoven en werd er een pizza aan ons geserveerd. We keken elkaar een keer aan en zijn zonder iets te zeggen lekker aan de pizza begonnen. Met een gevulde buik een kort bezoek gebracht aan een grot onder aan het meer. Hier vertelde ze dat het meer gecreëerd was door een zeemeermin en dat als je als onvruchtbare vrouw naar de grot toe kan om dit te helen.
Als laatste activiteit vandaag naar de evenaar gereden om wat foto’s te maken. De hoofdweg ligt door het park heen, hier hebben we dus al onze eerste olifanten, aapjes en Ugandese koppen gezien! Bij het toeristische punt van de evenaar laten ze door middel van een experiment zien dat je daadwerkelijk op de evenaar staat. Op het zuidelijk, noordelijk halfrond en op de evenaar staat een schaal die ze vullen met water. Vervolgens leggen ze er een blaadje in om aan te tonen dat het water de andere kant op draait. Op de evenaar gaat het water rechtstreeks naar beneden.
Nadat de zon onder was gegaan achter de bergen, onze lodge opgezocht waar we werden overvallen door lake flies. Je kan het je niet voorstellen maar de hele lucht was gevuld met vliegjes. Deze lake flies zitten overdag bij het meer, ’s avonds komen ze naar verschillende plekken toe waar het windstil is. Alle lampen waren buiten ook uit omdat de vliegjes daar nog meer op af komen. Met onze capuchon op en panikerend om ons heen te slaan, al snel besloten ons avondeten in onze lodge op te eten. Na een koud biertje moe en voldaan het mosquito net ingedoken.

Zaterdag afgetrapt met onze eerste safari door het park! Kuddes buffalo’s, Ugandese koppen, waterbokken, antilopen en zwijnen gezien. Nog geen olifanten of predators kunnen spotten. Onderweg voor ons ontbijt werd onze gids getipt over een leeuw die ergens gezien was. Met volle vaart erheen geracet en hebben we deze nog kort kunnen zien met onze eigen ogen.
Met een rolex als ontbijt achter de kiezen naar een zout meer gereden wat verdeeld is in vakken dat eigendom is van verschillende families. Ook stond in het midden een grote groep flamingo’s. Door het park verder gereden naar hotsprings, een natuurlijke warmwaterbron. Bovendien een kijkje genomen bij een stromende rivier die afkomstig is van de gletsjers van de Rwenzori berg. Het meeste drinkwater in Uganda komt hier ook vandaan.
De ‘tourist van’ waar we dit weekend mee rondreizen, heeft een dak dat open geklapt kan worden. Dat is niet zonder gevaar. Opeens begon Fleur te gillen en het water uit haar fles vloog alle kanten op. Toen we geschrokken naar achter keken was er een vogel tegen haar hoofd gevlogen. Met de schrik in haar ogen, bloed op haar neus en een kras op d’r wang, snel de bus stilgezet en heeft Joseph de vogel uit de stoel gehaald. Gelukkig kon ze er zelf ook om lachen en zijn we doorgereden. 
De lodge waar we verblijven is nieuw en pas sinds deze week geopend. De Westerse cultuur is voor hen nog onbekend terrein, waaronder ook het eten… Droog witbrood karig belegd met droge stukjes kip, dit maar even voorlief genomen en onze verheugd op de bootsafari die op de planning stond.
Na 2 minuten op de boot al de eerste nijlpaarden gespot, niet wetende dat er nog veel meer gingen komen. Helemaal onder de indruk en enthousiast verder gevaren en nog veel meer gezien. Buffalo’s, olifanten, krokodillen, arenden en veel verschillende soorten vogels gespot. De buffalo’s die aan de waterrand lagen zijn vaak oud en afgestoten van de kudde. Ze zijn erg zwak en hebben weinig kans van overleven in het park zelf. Aan het meer is een veilige plaats voor ze en hoeven ze alleen uit te kijken voor krokodillen.
Ondertussen had de gids een nieuwe tip doorgekregen, er zou een luipaard zich schuil houden in een boom. Op goede hoop het park weer binnen gereden en opzoek gegaan naar de luipaard. En ja hoor, in een soort cactusboom zag je de panterprint liggen en soms zag je de staart bewegen. Anouk had gelukkig een camera meegenomen waardoor we dit mooie moment konden vastleggen. Met het blote oog was het nauwelijks te zien.
Snel door want we moesten starten met de kraterdrive. Anderhalf uur lang over de rand van de bergen gereden met indrukwekkende uitzichten als resultaat. Aan de ene kant de enorme gebergtes en als je de andere kant op keek zag je oneindig ver de gestrekte vlaktes van Queen Elizabeth National Park. Om nog meer dieren te kunnen bewonderen, gevraagd of we via het park terug naar de lodge konden rijden. Joseph gaf aan dat we iets harder moesten rijden, aangezien we voor 8 uur het park uit moesten zijn. In het donker stuitten we op een auto met een lekke band. Joseph zei dat hij ging helpen en omdat het veiliger was om met meerdere personen en auto’s in het donkere park te zijn. Eén uur later en de sluitingstijd van het park gepasseerd, de weg voortgezet naar de lodge. Ieder nadeel heeft zo z’n voordeel. Op het einde van de route kwamen we nijlpaarden tegen die voor de auto de weg overstaken. Als de zon onder is komen ze het water uit om te grazen. Ze kunnen niet tegen de zon, als ze langere tijd aan de zon worden blootgesteld, krijgen ze wondjes op hun huid. Gaaf om te zien hoe groot deze beesten nu echt zijn!
Er stond een lichte wind dat betekende dat er weinig lake flies rondvlogen bij de lodge. Tijdens het douchen werden we geroepen omdat ons avondeten klaar stond. Toen het eerste bord geserveerd werd lag er een berg met rijst zo groot dat we dachten dat het voor ons alle drie was. Maar nee, al snel volgden er nog twee borden. Verbijsterd lieten we het ons serveren.

Zondagochtend stond om 6 uur het ontbijt klaar en zijn we daarna in een ruk doorgereden naar Masaka. Na 5 uur, reden we Masaka binnen, dit voelt inmiddels al een beetje als thuiskomen.
Terwijl we nog aan het nagenieten waren van de foto’s van de camera, werden we verstoord door wat kinderen. In wat warrig Engels vroegen ze of we brood hadden voor ze, dat ze waarschijnlijk hadden zien liggen in onze keuken. Toch maar niks gegeven en ze een beetje genegeerd. Aan de ene kant wel zielig, anderzijds is dit onze ‘vertrouwde’ omgeving en willen we niet dat ze steeds terug gaan komen. Een paar minuten later kwamen ze terug met een zak brood die verdacht veel op onze zak brood leek. En niets was minder waar, de zak brood lag niet meer in onze keuken. Ondanks dat Fleur in het huis bezig was, hebben ze toch stiekem de zak brood van het aanrecht gepakt. Anouk liep naar de kinderen toe, ineens waren ze druk bezig en lag de zak brood op de stoep alsof ze er niks mee te maken hadden.
Eerder deze week was er ook al een bijzonder voorval. Op school wilde een docent een geheimpje met ons delen. Ze vroeg of we aan het einde van onze minor een telefoon wilden schenken aan haar als aandenken. Deze situaties komen steeds vaker voor, waarschijnlijk uit wanhoop, maar voor ons nog steeds erg bizar.