7 oktober t/m 13 oktober
Nog nagenietend van het safari weekend was het tijd om de voorraad weer aan te vullen. Met z’n drieën naar Town waar we inmiddels onze vaste plekjes hebben waar we de boodschappen halen. Ook op de markt hebben we nu onze vaste verkoopster. Ze is erg lief, geeft ons goede prijzen en heeft bijna alles wat we nodig hebben zodat we niet de hele markt hoeven af te struinen.
Natuurlijk zat iedereen in spanning te wachten op onze eerste safari ervaringen, dus snel aan de bak gegaan zodat we onze blog online konden gooien. Later in de middag stond er een meeting met Mieke (docent van de HAN) gepland waarin we hebben aangegeven dat GSSD geen budget heeft voor ons project. De eindconclusie was als volgt, we moeten erover na gaan denken of we onze eigen donatie willen gaan gebruiken voor het project dining structure. Natuurlijk is je eerste gevoel dat je je donatie wilt inzetten voor het project maar vanuit de HAN wordt dit normaal afgeraden omdat dit precies is wat ze willen, dat Westerse mensen komen aanzetten met een zak geld. Het is in principe niet de bedoeling dat studenten hun eigen project gaan financieren. Daarnaast had GSSD met de HAN afgesproken dat er voor bouwkunde studenten een budget zou zijn maar dit was dus niet het geval. We laten het even bezinken, vragen wat advies aan het thuisfront en willen deze week een beslissing hierover maken.
Soms lijkt het hier net op Nederland. Veel regen en grijs en saai weer. Dinsdagochtend tussen de buien door naar de school gegaan voor een meeting over het final design. Met een dubbel gevoel begonnen aan de meeting, wetende dat het final design dat we gingen presenteren nooit gerealiseerd zal gaan worden. De meeting was chaotisch, waren met veel te veel mensen, iedereen leek ongeïnteresseerd waardoor ons humor ook afzwakte. En daarboven op kwam Ludith met de opmerking: “You can decide what kind of material it will be, depending on what YOU can afford.”
Om onze gedachtes te verzetten, lekker gezweet in de sportschool. Na de lunch vol goede moed bij EBS gaan zitten voor onze schoolopdrachten, helaas lag de wifi er voor de zoveelste keer uit dus begonnen aan het uitzetten van onze reisplannen. Thuis hebben we al vaak gefantaseerd om met een busje te reizen, tijdens het safari weekend kwamen we tot het besef dat we dit wel eens in Afrika konden doen. Globaal de route uitgestippeld en gekeken wat de mogelijkheden zijn. Wordt vervolgt!
Het was woensdag wel weer eens tijd om het huis onder handen te nemen en onze kleren te wassen. Na het ontbijt met z’n tweeën begonnen aan de volle wasmanden en doorgepakt met het poetsen van beide appartementen. Met de handen vol met wondjes en blaren een nieuwe poging gedaan om aan de schoolopdrachten te werken en de reisplannen verder uit te werken.
Donderdagochtend vroeg opgestaan om de materiaalkosten te bespreken met Rosemary. Ook hadden we Rony (the engineer) uitgenodigd om een kijkje te komen nemen op de locatie. Tijdens de meeting bleef Rosemary dingen benoemen die geld kosten of duurder waren en dat frustreerde ons heel erg aangezien er géén budget is. Ook Rony opperde soms alternatieve oplossingen waardoor het project alleen maar meer zou gaan kosten, tot onze ergernis.
In de middag gelijk actief aan de slag gegaan met het kostenplaatje. Samen tot de conclusie gekomen dat het huidige ontwerp van de dining structure nooit gefinancierd zou kunnen worden met behulp van onze donatie. Naar onze mening is het huidige model te permanent en valt het niet binnen de grenzen die gesteld zijn vooraf. Samen de beslissing genomen om een ontwerp te maken dat binnen hun wensen valt maar waarbij wel gelet is op de kosten. Oftewel, we gaan onze donatie hoogstwaarschijnlijk inzetten voor het realiseren van dit nieuwe ontwerp van de dining structure. Volgende week gaan we het nieuwe model presenteren aan de school, aan de hand van hun reactie zullen we wel of niet aangeven dat wij het met onze donatie kunnen en willen bekostigen. Tot op heden weet niemand van de school dat wij een donatie hebben opgezet, omdat we dit eigenlijk aan het einde van onze minor wilde overhandigen als verrassing.
Tijdens het avondeten werd Fleur gebeld en geappt door Rosemary met de vraag of ze mocht blijven slapen want ze had tot laat een meeting en veel werk te doen. Fijn dat ze het dit keer eerlijk aangaf dus voor deze keer gezegd dat dat wel kon. Samen waren we film aan het kijken en kregen we een verrassend appje van Fleur. Ze had zojuist Hilda ontmoet, een vriendin van Rosemary die blijkbaar ook bleef slapen. Zonder enige uitleg deden ze hun eigen ding. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was zetten ze de muziek aan en gingen ze hun eigen eten bereiden. We blijven toch naïef om te geloven dat er geen addertje onder het gras zou zitten.
Vrijdagochtend kregen we een appje van Fleur dat Rosemary was vertrokken naar de school en dat Hilda er nog was. Nadat ze had doorgegeven dat ook Hilda de deur uit was zijn we gaan ontbijten. Fleur zou om half tien worden opgepikt voor teachersday in Masaka waarvan wij al hadden besloten dat we niet mee zouden gaan en maar goed ook. Toen wij aan het werk waren bij EBS werd Fleur om half 12 uiteindelijk zonder Rosemary opgehaald om naar de teachersday te gaan. Fleur hielt ons een beetje op de hoogte en hierdoor zagen we wel dat we de goede keus hadden gemaakt.
Na de lunch besloten om een flinke wandeling te maken want het zonnetje scheen eindelijk weer eens. Een andere weg ingeslagen om meer van de omgeving te verkennen, hadden we dat maar niet gedaan…
Al snel passeerde een jongen tussen ons in en greep hij Anouk bij haar kont waardoor we allebei verbijsterd waren en meer dan “What the fack” niet uit onze mond kregen. Na een paar keer weer goed in en uit te ademen toch verder gewandeld en een andere weg gekozen dan de jongen. Vijf minuten later keken we achterom en liep de jongen weer achter ons aan. Hij stak z’n handen onschuldig op waarmee hij aangaf geen kwaad te willen doen. We liepen door een dal waar nog verschillende mensen wonen, door de mensen om ons heen voelden we ons nog redelijk veilig. Samen waren we wel al scenario’s aan het bedenken om van hem af te komen. Op een gegeven moment zette hij de pas erin en kwam hij bij ons lopen. Hij zei sorry en gaf aan dat dat de manier is van groeten in zijn stam. Hij bleef ons lastigvallen met het vragen naar onze namen en onze woonplaats maar ook naar geld en eten. Al verschillende keren gevraagd of hij ons alleen wilde laten maar hij bleef doorgaan. Samen stevig doorgelopen waardoor er een afstand gecreëerd werd. We liepen nu het dorpje uit waar nog amper mensen om ons heen waren dus we waren extra op onze hoede. We kwamen op een punt waar we even twijfelde welke kant we op moesten en hier pakte de jongen zijn kans. Opnieuw kwam hij bij ons staan en vroeg dit keer op een minder vriendelijke manier of we geld hadden. Nogmaals duidelijk aangegeven dat we geen geld hadden en dat hij ons met rust moest laten. Hij haalde zijn handen achter zijn rug vandaan en hield een steen vast. Intimiderend stond hij daar met die steen in zijn hand en vroeg met een dreigend intonatie “Are you sure you don’t have money? Because this stone can crack your skull.” Angstig keken we elkaar aan en met trillende handjes hem 5000 shilling (€1,25) gegeven voor onze eigen veiligheid. Ook had hij het lef om hierna nog een keer naar Anouk haar kont te grijpen. Nadat Anouk hem wegsloeg zei hij “Are you going to abuse me now?”. Gelukkig liep hij de andere kant op waarna wij met de tranen in onze ogen en hand in hand de steile berg op zijn gevlucht. We hadden beide hetzelfde idee om pas boven op de berg, waar weer mensen waren, op adem te komen. Elkaar een dikke knuffel gegeven en de emoties toegelaten. Onrustig de wandeling naar huis voortgezet en bleven we panisch om ons heen kijken. Ondanks dat we een steeds veiliger gevoel hier krijgen, toch weer op de feiten gedrukt dat we in Afrika zijn en dat wij als Mzungu’s gezien worden als rijk. In de avond gebeld met het thuisfront om ons hart te luchten. Om nog een beetje te kunnen ontspannen, deze vreemde dag natuurlijk afgesloten met een biertje en een pizza.
Zaterdag voor de eerste keer een beetje uitgeslapen en met z’n drieën op pad gegaan naar de sportschool. Verder een rustige dag gehad en bij EBS gezeten. We worden altijd vergezeld door verschillende katten om ons heen. Onszelf getrakteerd op een lekkere curry en de dag afgesloten met een movie night in bed.
Bij het wakker worden zagen we de zonnestralen door de ramen komen, dus besloten om te genieten van het weer bij het zwembad van hotel Brovad. Nadat we lekker een duik hadden genomen en hadden plaatsgenomen op de ligbedjes sloeg het weer al snel genoeg om en begon het te regenen. Naar het appartement gegaan voor de lunch en het weekend natuurlijk afgesloten bij EBS.
Uganda Trip 