Visitors – Wk11

21 oktober t/m 27 oktober

Toen de boodschappen weer in huis waren met Eddie en de contractor op pad gegaan voor het halen van verschillende bouwmaterialen voor het project. Gestart met het kopen van houten palen en planken. Dit vervolgd met het kopen van golfplaten. Alles wordt door hun zelf geregeld en het is leuk voor ons om te zien hoe het hier in zijn werking gaat. Onze taak is om er voor te zorgen dat alles betaald wordt. Eddie en de contractor gingen nog op pad om de beste palen uit te zoeken die later in de middag geleverd zouden worden op school.
Na de lunch door naar de sportschool en ’s avonds onszelf beloond met de lekkere chapati maaltijd. We waren lekker aan het relaxen in ons appartement, toen Fleur een appje stuurde dat ze nieuws had over ons project keken we elkaar verbaasd aan. Vlug naar haar appartement, want we waren erg benieuwd wat ze ons te vertellen had. Rosemary was in de middag langs geweest en had Fleur verteld dat ze iemand had gevonden die bereid was om te doneren. Wel was deze donatie bedoeld voor het eerste, duurdere ontwerp. Ze heeft ons niets verteld over het feit dat ze hiermee bezig was en ze had dit niet overlegd met Eddie. Omdat ze alle meetings had gemist waren wij al bezig met het kopen van materialen voor het budget proof model, wat we afgelopen vrijdag aan haar verteld hebben. Benieuwd wanneer ze dit zelf aan ons gaat melden. Stomverbaasd van dit verhaal, het nog samen besproken en ons bed opgezocht. Dinsdagochtend stond om half 9 Rosemary bij ons op de stoep zonder enige aankondiging. Zo enthousiast als dat ze tegen Fleur was over onze donatie en het ontwerp, was ze tegen ons niet. Alsof we van niks wisten, waren we afwachtend wanneer ze er zelf over ging beginnen. Ze gaf aan dat ze een idee had, maar omdat we al begonnen waren met de bouw, was dit idee niet meer nodig. Natuurlijk wisten wij al waar het over ging, dus vroeg Anouk wat voor idee dit was. Kort en bondig zei ze dat ze iemand had gesproken over een mogelijke donatie. Ze draaide er een beetje om heen waar de donatie voor was maar ze gaf aan dat ze het ging afzeggen en wisselde snel van onderwerp.  

We werden in de ochtend op de school verwacht want Mieke en Inger (docenten van HAN) kwamen langs! Natuurlijk was nu iedereen op tijd, waren alle docenten aanwezig en was alles goed voorbereid. Nadat ze iedereen hadden ontmoet en een rondleiding hadden gekregen, hebben ook wij verteld over onze ervaringen op de school en het project.
Op het schoolterrein was het project in volle gang, de eerste palen werden al in de grond geslagen!
Na de lunch op school, teruggegaan naar ons appartement en nog even van het zonnetje genoten. We werden uitgenodigd door de docenten om ’s avonds met hun een hapje te eten bij EBS. Een hele gezellige avond, leuk om mensen uit Nederland te spreken die de ervaringen die je meemaakt ook echt begrijpen omdat ze in dezelfde omgeving zitten.

Samen met Eddie woensdagochtend naar Town gegaan om cement te halen. De truck werd volgeladen met zakken cement door een jongen. De zware zakken van 50 kg tilde hij op zijn hoofd. Samen met de chauffeur over de hobbelige weg naar de school gereden. Met een aantal oudere kinderen de zakken cement naar binnen gesjouwd. Er wordt niet van ons gedacht en verwacht dat we mee helpen met zulke dingen.
Terug gebracht naar ons appartement met de truck, weer mooi onder de lunch op de school uitgekomen. Met z’n tweeën samen naar Town gewandeld om wat boodschappen te halen. Flink gezweet, onszelf opgefrist en daarna nog eventjes bij EBS gewerkt.

Donderdag op tijd opgestaan om te gaan sporten maar omdat we afhankelijk zijn van Gerald, die zijn telefoon niet op nam, duurde het allemaal wat langer dan gehoopt. Besloten een boda boda aan de weg te pakken, die minder voorzichtig reed dan Gerald normaal doet.
Later dan gepland, terug van de sportschool, wat geld meegegeven voor ons project aan Fleur zodat we zelf niet op en neer hoefden naar school. Onze middag verder goed besteed bij EBS en heel wat dingen kunnen afstrepen van onze lijst.
Na het eten kregen we een berichtje van Eddie waarin hij aangaf dat hij te weinig geld van ons had gekregen. Wij zeiden dat we hem wel genoeg hadden gegeven, waarop hij antwoordde dat hij het misschien was kwijt geraakt. Beide krijgen we hier een dubbel gevoel van, heeft hij het in zijn eigen zak gestoken of is hij het echt kwijt geraakt?

Lekker ontbeten onder het genot van het warme ochtendzonnetje. Toen de zon achter de wolken verdween was het tijd om aan het werk te gaan. Onze moed om te gaan wandelen was in de schoenen gezakt dus nog even lui op bed gelegen zodat we fris aan de pizza Friday night konden beginnen!

We waren uitgenodigd om zaterdag naar school te komen voor de parents visiting day! De verwachting lag niet hoog, we hadden er niet zoveel zin in, maar voor de kindjes kwamen we graag naar school. Om 10 uur begon het, maar we hebben geleerd dat we wel iets later kunnen komen. Eenmaal aangekomen was er nog geen ouder te bekennen, maar de kindjes zagen er allemaal verzorgd uit. Wachten, wachten en nog eens wachten. Nadat er een paar ouders waren binnen gedruppeld begon het te regenen. Hierdoor wisten ze zeker dat er niet veel ouders meer gingen komen. Bij aankomst van de ouders zie je dat er geen hechte band is tussen kind en familie. Een heel klein deel geeft een knuffel maar het grootste deel alleen een hand of zelfs dat niet eens.
Na 3 uur wachten werd er een poging gedaan tot een sign language class, die de oudere kinderen hadden voorbereid. Drie gebaren werden uitgelegd maar al snel hierna volgde het feestelijke lunchmaal. Wat in Nederland als erg asociaal wordt ervaren, is hier heel normaal. Na de lunch vertrokken de meeste ouders weer gelijk naar huis. Ook wij vonden het mooi geweest dus richting het appartement gegaan. Ondanks dat we veel moesten wachten zijn we wel weer een ervaring rijker. We vragen ons af of dit een geslaagde dag was voor de school, aangezien er zo weinig ouders langs zijn geweest. Het lijkt ons voor de kinderen ook moeilijk om te zien dat je ouders niet langs komen.
Even een uurtje bijgekomen van deze ‘lange’ dag en toen op pad gegaan naar Cultural Resort Masaka. Spelletjes gedaan, gegeten, cocktails gedronken en de avond afgesloten bij het kampvuur. Onze vaste boda boda driver (Gerald) kwam ons ophalen zodat we veilig naar huis konden. Hun eerst een drankje aangeboden en samen nog gelachen. Toen we het eerste dorpje inreden hoorden we Fleur achter ons paniekerig roepen. Beide drivers stopten meteen en ook aan hun reactie te horen was er iets aan de hand. We zagen nog iemand de bosjes in rennen, waarna Fleur ons vertelde dat iemand aan haar tasje trok tijdens het rijden om deze te stelen. Gelukkig dragen we alle drie ons tasje schuin over ons bovenlichaam waardoor we onze spullen veilig bij ons kunnen houden. Geschrokken reden we verder naar ons appartement. De drivers waren erg lief en reageerde begripvol. Dankzij hun zijn we veilig terug gekomen. Nog even gekletst over het voorval en toen ons bedje opgezocht.

Door het gekletter van de regen, zondagochtend wakker geworden. Omdat de zon nog niet scheen, alle drie met diezelfde gedachten in bed blijven liggen. Tijdens het ontbijt kwamen de eerste zonnestraaltjes tevoorschijn, waarna we snel onze bikini hebben aangetrokken en richting het zwembad van hotel Brovad zijn gegaan. De hele middag lekker van het zonnetje genoten en af en toe een duik genomen in het zwembad. De zondag typisch afgesloten met zelfgemaakte verse courgette soep en knoflookbrood. Nog een leuke mededeling! Door middel van al jullie donaties, die inmiddels zijn opgelopen tot ongeveer 2500 euro, kunnen we veel vooruitgang boeken met ons project. Iedereen bedankt daarvoor!!