28 oktober t/m 3 november
De week begon met flink wat regen. Onze plannen omgegooid en na het ontbijt een spelletje gespeeld totdat de regen bijna voorbij was. De regenjas aangetrokken en op naar de sportschool. Na een uitgebreide workout doorgegaan naar de markt om alle verse groenten en fruit in te slaan. ‘Thuis’ ons opgefrist, nog even aan onze reisplannen gewerkt en onze vaste maaltijd op maandag gegeten, chapati!
Het was weer nodig tijd om een nieuw kleurtje op onze teennagels te doen, dus zijn we naar salon in Town gegaan. Ze namen de tijd voor ons en pas na 2,5 uur waren we klaar. Later dan gepland thuis geluncht en de middag verder doorgebracht bij EBS. Onze route was af dus we hebben alle noodzakelijke accommodaties en campings geboekt voor het reizen.
Om kwart voor acht ging de wekker voor een telefoongesprek over de verlenging van ons visum. De apple crumble in de oven geschoven en begonnen met wassen. Daarna doorgepakt en ook het huis onder handen genomen. Het zonnetje scheen lekker dus alles kon goed drogen!
Het harde werk zat erop dus even in de zon tot rust gekomen, toen de overbuurman aankwam en ons alle drie een stok suikerriet in onze handen duwde. Wij weten hier geen raad mee, dus hebben we ze aan onze boda boda driver Gerald gegeven, zodat ze goed terecht komen.
Gedoucht, geluncht en nog even snel naar school voor een meeting met Eddie. Bij aankomst werden we positief verrast, de constructie van het dak was grotendeels af en de stenen waren gelegd. De nodige materialen en het budget besproken waarbij we hebben aangegeven dat we de dining structure een heel eind kunnen financieren met onze donatie. Hij klapte in zijn handen en reageerde heel positief en blij. Eddie is erg betrokken bij het project en regelt alles voor ons. Dat het zo goed ging lopen hadden we nooit verwacht. Op de terugweg langs de supermarkt en eenmaal thuis ons visum nog aangevraagd voor Kenia.
Aangezien de stroom weer eens was uitgevallen, gekookt in het donker met behulp van kaarsjes en hoofdlampen. Gelukkig sprongen na een tijdje de lampen weer aan!
Voor de derde keer deze week cash gepind voor het project. Voor ons onderhand doodnormaal dat er naast de pinautomaat een beveiliger staat met een Kalasjnikov. Veilig voelen we ons in ieder geval wel. Afgezet op de plek waar we met Eddie hadden afgesproken, waar we nog even moesten wachten. We blijven Mzungu’s waardoor mensen ons blijven aankijken en aanspreken. Gelukkig kwam daar Eddie aangereden om hout, palen en nagels te gaan kopen met ons. In de verte zagen we de zwarte wolken al boven de bergen hangen. Bij het maken van een tussenstop kwam het met bakken uit de hemel. Als het hier begint met regenen, stopt iedereen met werken en wachten ze geduldig tot de regen weer over is. Tijdens het wachten onszelf vermaakt met een paar potjes ‘wie ben ik’. Na de regen doorgereden naar de school over de gladde wegen waar ze al hard aan het werk waren met het scheppen van zand. Terwijl we met veel enthousiasme naar de bouw aan het kijken waren werden er door een aantal kinderen stoelen gehaald voor ons. Iets waar wij totaal niet op zitten te wachten maar iets dat je ook moeilijk kunt afwijzen. Dat voelt respectloos naar hun toe, dit hoort nu eenmaal bij hun cultuur.
De volgende lading zand was al onderweg naar de school. Bijna aangekomen op de school, was de truck vast komen te zitten in een gat. Door de regen en de modder werd dit alleen maar erger. Om half 3 was de lunch op school klaar en kon Lise er niet meer aan ontkomen, cassave met bonen stond op het menu. Tijdens het eten kwamen alle kinderen al enthousiast naar ons toe of we mee gingen voetballen. Elke donderdagmiddag organiseert Fleur namelijk voor haar school opdracht een sportmiddag. Onderweg naar het sportveld werd de truck met veel moeite eindelijk uit het gat geduwd door de lokale bewoners. Mooi om te zien dat iedereen elkaar komt helpen, helaas zijn we wel de helft van ons zand verloren.
Verschillende spellen met de kinderen gedaan, zoals tikkertje, voetballen en touwtje springen. Anouk was zo fanatiek dat ze bij het rennen uitgleed over de koeienvlaai. Met een lachertje er vanaf gekomen en alle kindjes kwamen vragen of het goed ging. Alle kinderen en zelfs de docenten halen zoveel plezier uit deze spellen en het bewegen, het is jammer dat ze dit nooit zelf organiseren. Eenmaal thuis na deze lange schooldag, ons lekker opgefrist en gaan koken!
Weer opgestaan met regen waardoor we weer pas 2 uur later dan gepland naar de sportschool konden vertrekken. Vrijdag is altijd onze echte ‘vrije dag’ van het project dus we hebben lekker de tijd genomen in de sportschool. Een extra motivatie om naar de sportschool te gaan is dat er na het sporten een lekker lauwe/warme douche op ons staat te wachten. Aangezien het vrijdag was al bij EBS gaan zitten met als doel om te gaan werken, maar natuurlijk lag de wifi er weer uit. Even gechillt, een spelletje gedaan en daarna de pizza’s besteld!
Na het ontbijt zaterdagochtend, onze zwemkleding aangetrokken want Anouk had weer een nieuwe zwemtraining in gedachten. Twee uur in het zwembad doorgebracht met onder andere borstcrawl, duiken en koprollen. Na de training, wel verdiend in het zonnetje gaan liggen. Achteraf had Anouk zich nog beter in moeten smeren dan dat ze al gedaan had.
Op de weg naar huis, hing er een drukke en chaotische sfeer door Town. Er werd getoeterd, geschreeuwd en er werd vuurwerk afgestoken. Iedereen stond klaar voor een parade maar wij wisten niet wat er aan de hand was. Gerald vertelde lachend dat Masaka een voetbaltoernooi had gewonnen, dus het was feest.
Terug bij het appartement, getwijfeld of we ’s avonds de straat op wilden. Aan onze boda boda drivers gevraagd of we een andere route konden nemen, maar eenmaal aangekomen in Town was de rust weer wedergekeerd. Bij Villa Katwe een borrelplankje en wat hapjes besteld en onder het genot van een cocktail de avond gesloten.
Zondag besloten om in de ochtend lekker rustig aan te doen. Iedereen deed lekker zijn eigen ding en in de middag zijn we aan de blog begonnen. De week weer afgesloten met een lekker vers tomatensoepje.
Uganda Trip 