Visa extension in Kampala – Wk13

4 november t/m 10 november

Maandag de week begonnen met een kijkje op de school om de vooruitgang van het project te peilen. Wederom werden we positief verrast want bijna het hele dak was bedekt met golfplaten. Ook zagen we dat de groenten die we een paar weken geleden geplant hadden flink gegroeid waren! Na kort overleg met Eddie, met een aantal kinderen naar een winkel in Kitengeesa gelopen. Dit is het dorpje waar de school zich bevindt. Op het lijstje stonden golfplaten, nagels en hoekkepers. Eenmaal aangekomen bij het winkeltje kwamen de donkere/zwarte wolken steeds dichter onze kant op. Gerald onze boda boda driver kwam ons daar ophalen zodat we voor de zware regenbui terug bij het appartement zouden zijn. Net op tijd waren we binnen, dus kon Gerald bij ons in huis schuilen. De mensen hier voelen zich altijd snel thuis bij iemand anders, dus hij ging languit in zijn winterjas op de bank liggen met zijn schoenen uit. Hem wat thee en een wentelteefje aangeboden, waarschijnlijk zijn eerste wentelteefje ooit!
In de loop van de middag gaan sporten bij het Brovad Hotel, even langs de markt geweest en de dag weer afgesloten met onze vaste chapati maaltijd.

Dinsdagochtend vroeg ging de wekker want we moesten naar Kampala voor onze visum verlenging. Afgezet bij het benzinestation, aan het wachten op de bus. We wisten niet voor hoelang, want er zijn natuurlijk geen vaste tijden hier. Gelukkig had iemand ons zien staan wachten en zwaaide naar de bus dat hij moest stoppen. Vlug naar de bus, een kaartje gekocht en richting Kampala vertrokken. Het was een innoverende rit, een zingende man inclusief zelfgemaakte ‘gitaar’, flink wat hobbels en 4 uur later kwamen we aan in Kampala. Voordat we uitstapten, keken we elkaar aan of we hier klaar voor waren. Iedereen kwam op ons afgevlogen voor een boda boda, een bus naar Nairobi of verschillende etenswaren, erg overweldigend. Eerst een wc opgezocht, waar we even rustig een Uber konden bestellen die ons naar het Immigration Office kon brengen. We liepen aan de weg om de Uber te zoeken, maar konden hem uiteraard niet vinden in alle drukte. Mensen wilden ons helpen, maar het gevoel van wantrouwen overheerste. Jammer dat dat zo voelt, want sommige mensen willen oprecht helpen. Aan de telefoon hadden we gezegd dat we twee Mzungu’s waren dus de Uber had ons snel gevonden.
Bij het Immigration Office door de beveiliging naar binnen, zoekend waar we heen moesten. Een enorm groot terrein maar iemand wees ons de goeie weg. Bij het juiste gebouw aangekomen, was het erg onduidelijk wat we moesten doen. Er zaten super veel mensen al te wachten, dus we zagen de bui al hangen. We waren al gewaarschuwd dat het heel lang wachten zou worden vandaag. Wonder boven wonder, werden we meteen geholpen met ons visum omdat we hem al online hadden aangevraagd. Fleur was ziek, dus ook gingen we een poging doen om haar visum te verlengen. Haar papieren waren nog niet helemaal in orde, dus zei een iets te chagrijnige vrouw dat we iets moesten gaan printen buiten het Immigration Office. Met een beetje tegenzin het terrein afgelopen om in de buurt de papieren te gaan printen. Ook hier waren de mensen bereid ons te helpen. Snel terug naar het Immigration Office om ook Fleur haar verlenging van het visum af te ronden. Maar bij terugkomst was het net lunchpauze waardoor we een uur moesten wachten… Hierna was alles redelijk snel geregeld en hadden we onze paspoorten met stempels voor verlenging terug. Aangezien het systeem niet helemaal goed werkt, hebben we nooit hoeven te betalen voor de verlenging van ons visum.
Weer met een Uber door de drukke straten van Kampala gereden op weg naar het Bushpig Hostel waar we de nacht zullen doorbrengen. Voor het inchecken eerst eindelijk kunnen lunchen want daar waren we inmiddels wel aan toe. Een powernapje gedaan in onze kamer en ’s avonds lekker iets gegeten met een biertje erbij en een spelletje gedaan. We wilden er toch iets leuks van maken!

Na een minder goede nachtrust dan verwacht, gaan ontbijten en de terugreis naar Masaka gestart. Afgezet op het plein, waar alle bussen zich verzamelen. Een vrouw hielp ons naar de goede bus die al klaar stond om te vertrekken. Een veel te warme, stinkende en rammelende bus moest ons naar Masaka brengen. Onderweg wordt er een paar keer gestopt en dan komen er verschillende mensen binnen die eten en drinken verkopen. Geit op een stokje, geroosterde mais, chapati, bananen, frisdrank en nog veel meer. De conducteur zou ons roepen als we bij de juiste bus stop waren. Toen we arriveerde liet hij ons per ongeluk schrikken omdat hij met zijn hoofd zo dichtbij kwam om ons te vertellen dat we er waren. Personal space kennen ze hier namelijk niet echt. Uitgestapt bij een ander benzinestation dan verwacht, moesten we nog wachten op Gerald of Ronnie, altijd een verrassing wie ons komt ophalen.
Terwijl wij weg waren geweest naar Kampala had Fleur ook een heleboel meegemaakt. Ze was ziek en daar gaan ze in deze cultuur iets anders mee om. Zoals wij gewend zijn in Nederland, houden we rust, blijven we in bed en proberen we lichte en kleine dingen te eten. Rosemary kwam langs om haar uit bed te sleuren, een warme maaltijd voor te schotelen en mee te nemen naar het ziekenhuis. Fleur moest van haar op de bank gaan zitten en Rosemary ging ondertussen het huis poetsen samen met Gerald.
Na het lunchen gingen wij onszelf opfrissen en hebben we de dag rustig voortgezet. In de avond op tijd naar bed, want het was een vermoeiend tripje.

In de ochtend weer een kijkje op de school genomen en een aantal zaken overlegd met Eddie. Rosemary was ook aanwezig op school dus we hebben ook even kort met haar gezeten. Ze had contact gehad met Mieke en daaruit had ze begrepen dat wij dachten dat zij niet zo blij was met het project. Ze bood haar verontschuldiging aan, ze gaf aan dat ze wel blij was met het ontwerp en dat ze erg druk is met dingen regelen voor de school. We waarderen dat ze dit gesprek is aangegaan want dit past niet helemaal binnen deze cultuur.
Hierna terug gegaan naar ons appartement om te lunchen en een wandeling gemaakt naar Town voor wat boodschappen. Het is je moeilijk voor te stellen, maar de deur uit gaan is hier heel vermoeiend. Je wordt continue aangekeken, er wordt naar je geroepen en we voelen ons altijd wel een beetje onveilig. Het is een hele mooie ervaring om hier te zijn, maar we vinden het onderhand wel mooi geweest. We hebben het er ’s avonds samen over gehad en besloten onze reisplannen aan te passen en Masaka een weekje eerder te verlaten. Dit vooruitzicht geeft ons goede moed voor de laatste 4 weken hier.

Anouk voelde zich niet helemaal fit vrijdag, maar toch met z’n tweetjes naar de sportschool gegaan. Bij EBS al onze accommodaties omgeboekt en ook hadden we een schoolmeeting van de HAN. Traditiegetrouw de Friday pizza night gestart. Als bedankje voor het regelen van haar visum heeft Fleur getrakteerd, super lief!

Het zonnetje scheen dus op naar Brovad om te gaan zwemmen en zonnen. De hele middag daar gespendeerd. Deze relaxte middag zal ook maar eens normaal verlopen… Een bruidscommittée kwam de trap afgelopen voor een fotoshoot aan het zwembad. Het was erg druk bij het zwembad, een bijzonder locatie voor een foto sessie dus. De zaterdag afgesloten met een lekkere chicken curry met rijst bij EBS.

Zondag was het weer eens tijd om te wassen. Oefening baart kunst, we worden er al beter in en hebben minder wondjes op de handen en minder pijn in de rug en de benen. We hadden weer een goede dag uitgekozen, want het zonnetje scheen dus alles kon goed drogen aan de waslijn!
Voor vanavond staat er weer een lekkere verse courgettesoep op het menu.

Volgende week komt de blog een dagje eerder! Er staat zondag een leuke safari en overnachting in het Mburo National Park op de planning met de ouders van Lise.