4 november t/m 10 november

Maandag de week begonnen met een kijkje op de school om de vooruitgang van het project te peilen. Wederom werden we positief verrast want bijna het hele dak was bedekt met golfplaten. Ook zagen we dat de groenten die we een paar weken geleden geplant hadden flink gegroeid waren! Na kort overleg met Eddie, met een aantal kinderen naar een winkel in Kitengeesa gelopen. Dit is het dorpje waar de school zich bevindt. Op het lijstje stonden golfplaten, nagels en hoekkepers. Eenmaal aangekomen bij het winkeltje kwamen de donkere/zwarte wolken steeds dichter onze kant op. Gerald onze boda boda driver kwam ons daar ophalen zodat we voor de zware regenbui terug bij het appartement zouden zijn. Net op tijd waren we binnen, dus kon Gerald bij ons in huis schuilen. De mensen hier voelen zich altijd snel thuis bij iemand anders, dus hij ging languit in zijn winterjas op de bank liggen met zijn schoenen uit. Hem wat thee en een wentelteefje aangeboden, waarschijnlijk zijn eerste wentelteefje ooit!
In de loop van de middag gaan sporten bij het Brovad Hotel, even langs de markt geweest en de dag weer afgesloten met onze vaste chapati maaltijd.

Dinsdagochtend vroeg ging de wekker want we moesten naar Kampala voor onze visum verlenging. Afgezet bij het benzinestation, aan het wachten op de bus. We wisten niet voor hoelang, want er zijn natuurlijk geen vaste tijden hier. Gelukkig had iemand ons zien staan wachten en zwaaide naar de bus dat hij moest stoppen. Vlug naar de bus, een kaartje gekocht en richting Kampala vertrokken. Het was een innoverende rit, een zingende man inclusief zelfgemaakte ‘gitaar’, flink wat hobbels en 4 uur later kwamen we aan in Kampala. Voordat we uitstapten, keken we elkaar aan of we hier klaar voor waren. Iedereen kwam op ons afgevlogen voor een boda boda, een bus naar Nairobi of verschillende etenswaren, erg overweldigend. Eerst een wc opgezocht, waar we even rustig een Uber konden bestellen die ons naar het Immigration Office kon brengen. We liepen aan de weg om de Uber te zoeken, maar konden hem uiteraard niet vinden in alle drukte. Mensen wilden ons helpen, maar het gevoel van wantrouwen overheerste. Jammer dat dat zo voelt, want sommige mensen willen oprecht helpen. Aan de telefoon hadden we gezegd dat we twee Mzungu’s waren dus de Uber had ons snel gevonden.
Bij het Immigration Office door de beveiliging naar binnen, zoekend waar we heen moesten. Een enorm groot terrein maar iemand wees ons de goeie weg. Bij het juiste gebouw aangekomen, was het erg onduidelijk wat we moesten doen. Er zaten super veel mensen al te wachten, dus we zagen de bui al hangen. We waren al gewaarschuwd dat het heel lang wachten zou worden vandaag. Wonder boven wonder, werden we meteen geholpen met ons visum omdat we hem al online hadden aangevraagd. Fleur was ziek, dus ook gingen we een poging doen om haar visum te verlengen. Haar papieren waren nog niet helemaal in orde, dus zei een iets te chagrijnige vrouw dat we iets moesten gaan printen buiten het Immigration Office. Met een beetje tegenzin het terrein afgelopen om in de buurt de papieren te gaan printen. Ook hier waren de mensen bereid ons te helpen. Snel terug naar het Immigration Office om ook Fleur haar verlenging van het visum af te ronden. Maar bij terugkomst was het net lunchpauze waardoor we een uur moesten wachten… Hierna was alles redelijk snel geregeld en hadden we onze paspoorten met stempels voor verlenging terug. Aangezien het systeem niet helemaal goed werkt, hebben we nooit hoeven te betalen voor de verlenging van ons visum.
Weer met een Uber door de drukke straten van Kampala gereden op weg naar het Bushpig Hostel waar we de nacht zullen doorbrengen. Voor het inchecken eerst eindelijk kunnen lunchen want daar waren we inmiddels wel aan toe. Een powernapje gedaan in onze kamer en ’s avonds lekker iets gegeten met een biertje erbij en een spelletje gedaan. We wilden er toch iets leuks van maken!

Na een minder goede nachtrust dan verwacht, gaan ontbijten en de terugreis naar Masaka gestart. Afgezet op het plein, waar alle bussen zich verzamelen. Een vrouw hielp ons naar de goede bus die al klaar stond om te vertrekken. Een veel te warme, stinkende en rammelende bus moest ons naar Masaka brengen. Onderweg wordt er een paar keer gestopt en dan komen er verschillende mensen binnen die eten en drinken verkopen. Geit op een stokje, geroosterde mais, chapati, bananen, frisdrank en nog veel meer. De conducteur zou ons roepen als we bij de juiste bus stop waren. Toen we arriveerde liet hij ons per ongeluk schrikken omdat hij met zijn hoofd zo dichtbij kwam om ons te vertellen dat we er waren. Personal space kennen ze hier namelijk niet echt. Uitgestapt bij een ander benzinestation dan verwacht, moesten we nog wachten op Gerald of Ronnie, altijd een verrassing wie ons komt ophalen.
Terwijl wij weg waren geweest naar Kampala had Fleur ook een heleboel meegemaakt. Ze was ziek en daar gaan ze in deze cultuur iets anders mee om. Zoals wij gewend zijn in Nederland, houden we rust, blijven we in bed en proberen we lichte en kleine dingen te eten. Rosemary kwam langs om haar uit bed te sleuren, een warme maaltijd voor te schotelen en mee te nemen naar het ziekenhuis. Fleur moest van haar op de bank gaan zitten en Rosemary ging ondertussen het huis poetsen samen met Gerald.
Na het lunchen gingen wij onszelf opfrissen en hebben we de dag rustig voortgezet. In de avond op tijd naar bed, want het was een vermoeiend tripje.

In de ochtend weer een kijkje op de school genomen en een aantal zaken overlegd met Eddie. Rosemary was ook aanwezig op school dus we hebben ook even kort met haar gezeten. Ze had contact gehad met Mieke en daaruit had ze begrepen dat wij dachten dat zij niet zo blij was met het project. Ze bood haar verontschuldiging aan, ze gaf aan dat ze wel blij was met het ontwerp en dat ze erg druk is met dingen regelen voor de school. We waarderen dat ze dit gesprek is aangegaan want dit past niet helemaal binnen deze cultuur.
Hierna terug gegaan naar ons appartement om te lunchen en een wandeling gemaakt naar Town voor wat boodschappen. Het is je moeilijk voor te stellen, maar de deur uit gaan is hier heel vermoeiend. Je wordt continue aangekeken, er wordt naar je geroepen en we voelen ons altijd wel een beetje onveilig. Het is een hele mooie ervaring om hier te zijn, maar we vinden het onderhand wel mooi geweest. We hebben het er ’s avonds samen over gehad en besloten onze reisplannen aan te passen en Masaka een weekje eerder te verlaten. Dit vooruitzicht geeft ons goede moed voor de laatste 4 weken hier.

Anouk voelde zich niet helemaal fit vrijdag, maar toch met z’n tweetjes naar de sportschool gegaan. Bij EBS al onze accommodaties omgeboekt en ook hadden we een schoolmeeting van de HAN. Traditiegetrouw de Friday pizza night gestart. Als bedankje voor het regelen van haar visum heeft Fleur getrakteerd, super lief!

Het zonnetje scheen dus op naar Brovad om te gaan zwemmen en zonnen. De hele middag daar gespendeerd. Deze relaxte middag zal ook maar eens normaal verlopen… Een bruidscommittée kwam de trap afgelopen voor een fotoshoot aan het zwembad. Het was erg druk bij het zwembad, een bijzonder locatie voor een foto sessie dus. De zaterdag afgesloten met een lekkere chicken curry met rijst bij EBS.

Zondag was het weer eens tijd om te wassen. Oefening baart kunst, we worden er al beter in en hebben minder wondjes op de handen en minder pijn in de rug en de benen. We hadden weer een goede dag uitgekozen, want het zonnetje scheen dus alles kon goed drogen aan de waslijn!
Voor vanavond staat er weer een lekkere verse courgettesoep op het menu.

Volgende week komt de blog een dagje eerder! Er staat zondag een leuke safari en overnachting in het Mburo National Park op de planning met de ouders van Lise.

28 oktober t/m 3 november

De week begon met flink wat regen. Onze plannen omgegooid en na het ontbijt een spelletje gespeeld totdat de regen bijna voorbij was. De regenjas aangetrokken en op naar de sportschool. Na een uitgebreide workout doorgegaan naar de markt om alle verse groenten en fruit in te slaan. ‘Thuis’ ons opgefrist, nog even aan onze reisplannen gewerkt en onze vaste maaltijd op maandag gegeten, chapati!

Het was weer nodig tijd om een nieuw kleurtje op onze teennagels te doen, dus zijn we naar salon in Town gegaan. Ze namen de tijd voor ons en pas na 2,5 uur waren we klaar. Later dan gepland thuis geluncht en de middag verder doorgebracht bij EBS. Onze route was af dus we hebben alle noodzakelijke accommodaties en campings geboekt voor het reizen.

Om kwart voor acht ging de wekker voor een telefoongesprek over de verlenging van ons visum. De apple crumble in de oven geschoven en begonnen met wassen. Daarna doorgepakt en ook het huis onder handen genomen. Het zonnetje scheen lekker dus alles kon goed drogen!
Het harde werk zat erop dus even in de zon tot rust gekomen, toen de overbuurman aankwam en ons alle drie een stok suikerriet in onze handen duwde. Wij weten hier geen raad mee, dus hebben we ze aan onze boda boda driver Gerald gegeven, zodat ze goed terecht komen.
Gedoucht, geluncht en nog even snel naar school voor een meeting met Eddie. Bij aankomst werden we positief verrast, de constructie van het dak was grotendeels af en de stenen waren gelegd. De nodige materialen en het budget besproken waarbij we hebben aangegeven dat we de dining structure een heel eind kunnen financieren met onze donatie. Hij klapte in zijn handen en reageerde heel positief en blij. Eddie is erg betrokken bij het project en regelt alles voor ons. Dat het zo goed ging lopen hadden we nooit verwacht. Op de terugweg langs de supermarkt en eenmaal thuis ons visum nog aangevraagd voor Kenia.
Aangezien de stroom weer eens was uitgevallen, gekookt in het donker met behulp van kaarsjes en hoofdlampen. Gelukkig sprongen na een tijdje de lampen weer aan!

Voor de derde keer deze week cash gepind voor het project. Voor ons onderhand doodnormaal dat er naast de pinautomaat een beveiliger staat met een Kalasjnikov. Veilig voelen we ons in ieder geval wel. Afgezet op de plek waar we met Eddie hadden afgesproken, waar we nog even moesten wachten. We blijven Mzungu’s waardoor mensen ons blijven aankijken en aanspreken. Gelukkig kwam daar Eddie aangereden om hout, palen en nagels te gaan kopen met ons. In de verte zagen we de zwarte wolken al boven de bergen hangen. Bij het maken van een tussenstop kwam het met bakken uit de hemel. Als het hier begint met regenen, stopt iedereen met werken en wachten ze geduldig tot de regen weer over is. Tijdens het wachten onszelf vermaakt met een paar potjes ‘wie ben ik’. Na de regen doorgereden naar de school over de gladde wegen waar ze al hard aan het werk waren met het scheppen van zand. Terwijl we met veel enthousiasme naar de bouw aan het kijken waren werden er door een aantal kinderen stoelen gehaald voor ons. Iets waar wij totaal niet op zitten te wachten maar iets dat je ook moeilijk kunt afwijzen. Dat voelt respectloos naar hun toe, dit hoort nu eenmaal bij hun cultuur.
De volgende lading zand was al onderweg naar de school. Bijna aangekomen op de school, was de truck vast komen te zitten in een gat. Door de regen en de modder werd dit alleen maar erger. Om half 3 was de lunch op school klaar en kon Lise er niet meer aan ontkomen, cassave met bonen stond op het menu. Tijdens het eten kwamen alle kinderen al enthousiast naar ons toe of we mee gingen voetballen. Elke donderdagmiddag organiseert Fleur namelijk voor haar school opdracht een sportmiddag. Onderweg naar het sportveld werd de truck met veel moeite eindelijk uit het gat geduwd door de lokale bewoners. Mooi om te zien dat iedereen elkaar komt helpen, helaas zijn we wel de helft van ons zand verloren.
Verschillende spellen met de kinderen gedaan, zoals tikkertje, voetballen en touwtje springen. Anouk was zo fanatiek dat ze bij het rennen uitgleed over de koeienvlaai. Met een lachertje er vanaf gekomen en alle kindjes kwamen vragen of het goed ging. Alle kinderen en zelfs de docenten halen zoveel plezier uit deze spellen en het bewegen, het is jammer dat ze dit nooit zelf organiseren. Eenmaal thuis na deze lange schooldag, ons lekker opgefrist en gaan koken!

Weer opgestaan met regen waardoor we weer pas 2 uur later dan gepland naar de sportschool konden vertrekken. Vrijdag is altijd onze echte ‘vrije dag’ van het project dus we hebben lekker de tijd genomen in de sportschool. Een extra motivatie om naar de sportschool te gaan is dat er na het sporten een lekker lauwe/warme douche op ons staat te wachten. Aangezien het vrijdag was al bij EBS gaan zitten met als doel om te gaan werken, maar natuurlijk lag de wifi er weer uit. Even gechillt, een spelletje gedaan en daarna de pizza’s besteld!

Na het ontbijt zaterdagochtend, onze zwemkleding aangetrokken want Anouk had weer een nieuwe zwemtraining in gedachten. Twee uur in het zwembad doorgebracht met onder andere borstcrawl, duiken en koprollen. Na de training, wel verdiend in het zonnetje gaan liggen. Achteraf had Anouk zich nog beter in moeten smeren dan dat ze al gedaan had.
Op de weg naar huis, hing er een drukke en chaotische sfeer door Town. Er werd getoeterd, geschreeuwd en er werd vuurwerk afgestoken. Iedereen stond klaar voor een parade maar wij wisten niet wat er aan de hand was. Gerald vertelde lachend dat Masaka een voetbaltoernooi had gewonnen, dus het was feest.
Terug bij het appartement, getwijfeld of we ’s avonds de straat op wilden. Aan onze boda boda drivers gevraagd of we een andere route konden nemen, maar eenmaal aangekomen in Town was de rust weer wedergekeerd. Bij Villa Katwe een borrelplankje en wat hapjes besteld en onder het genot van een cocktail de avond gesloten.

Zondag besloten om in de ochtend lekker rustig aan te doen. Iedereen deed lekker zijn eigen ding en in de middag zijn we aan de blog begonnen. De week weer afgesloten met een lekker vers tomatensoepje.

21 oktober t/m 27 oktober

Toen de boodschappen weer in huis waren met Eddie en de contractor op pad gegaan voor het halen van verschillende bouwmaterialen voor het project. Gestart met het kopen van houten palen en planken. Dit vervolgd met het kopen van golfplaten. Alles wordt door hun zelf geregeld en het is leuk voor ons om te zien hoe het hier in zijn werking gaat. Onze taak is om er voor te zorgen dat alles betaald wordt. Eddie en de contractor gingen nog op pad om de beste palen uit te zoeken die later in de middag geleverd zouden worden op school.
Na de lunch door naar de sportschool en ’s avonds onszelf beloond met de lekkere chapati maaltijd. We waren lekker aan het relaxen in ons appartement, toen Fleur een appje stuurde dat ze nieuws had over ons project keken we elkaar verbaasd aan. Vlug naar haar appartement, want we waren erg benieuwd wat ze ons te vertellen had. Rosemary was in de middag langs geweest en had Fleur verteld dat ze iemand had gevonden die bereid was om te doneren. Wel was deze donatie bedoeld voor het eerste, duurdere ontwerp. Ze heeft ons niets verteld over het feit dat ze hiermee bezig was en ze had dit niet overlegd met Eddie. Omdat ze alle meetings had gemist waren wij al bezig met het kopen van materialen voor het budget proof model, wat we afgelopen vrijdag aan haar verteld hebben. Benieuwd wanneer ze dit zelf aan ons gaat melden. Stomverbaasd van dit verhaal, het nog samen besproken en ons bed opgezocht. Dinsdagochtend stond om half 9 Rosemary bij ons op de stoep zonder enige aankondiging. Zo enthousiast als dat ze tegen Fleur was over onze donatie en het ontwerp, was ze tegen ons niet. Alsof we van niks wisten, waren we afwachtend wanneer ze er zelf over ging beginnen. Ze gaf aan dat ze een idee had, maar omdat we al begonnen waren met de bouw, was dit idee niet meer nodig. Natuurlijk wisten wij al waar het over ging, dus vroeg Anouk wat voor idee dit was. Kort en bondig zei ze dat ze iemand had gesproken over een mogelijke donatie. Ze draaide er een beetje om heen waar de donatie voor was maar ze gaf aan dat ze het ging afzeggen en wisselde snel van onderwerp.  

We werden in de ochtend op de school verwacht want Mieke en Inger (docenten van HAN) kwamen langs! Natuurlijk was nu iedereen op tijd, waren alle docenten aanwezig en was alles goed voorbereid. Nadat ze iedereen hadden ontmoet en een rondleiding hadden gekregen, hebben ook wij verteld over onze ervaringen op de school en het project.
Op het schoolterrein was het project in volle gang, de eerste palen werden al in de grond geslagen!
Na de lunch op school, teruggegaan naar ons appartement en nog even van het zonnetje genoten. We werden uitgenodigd door de docenten om ’s avonds met hun een hapje te eten bij EBS. Een hele gezellige avond, leuk om mensen uit Nederland te spreken die de ervaringen die je meemaakt ook echt begrijpen omdat ze in dezelfde omgeving zitten.

Samen met Eddie woensdagochtend naar Town gegaan om cement te halen. De truck werd volgeladen met zakken cement door een jongen. De zware zakken van 50 kg tilde hij op zijn hoofd. Samen met de chauffeur over de hobbelige weg naar de school gereden. Met een aantal oudere kinderen de zakken cement naar binnen gesjouwd. Er wordt niet van ons gedacht en verwacht dat we mee helpen met zulke dingen.
Terug gebracht naar ons appartement met de truck, weer mooi onder de lunch op de school uitgekomen. Met z’n tweeën samen naar Town gewandeld om wat boodschappen te halen. Flink gezweet, onszelf opgefrist en daarna nog eventjes bij EBS gewerkt.

Donderdag op tijd opgestaan om te gaan sporten maar omdat we afhankelijk zijn van Gerald, die zijn telefoon niet op nam, duurde het allemaal wat langer dan gehoopt. Besloten een boda boda aan de weg te pakken, die minder voorzichtig reed dan Gerald normaal doet.
Later dan gepland, terug van de sportschool, wat geld meegegeven voor ons project aan Fleur zodat we zelf niet op en neer hoefden naar school. Onze middag verder goed besteed bij EBS en heel wat dingen kunnen afstrepen van onze lijst.
Na het eten kregen we een berichtje van Eddie waarin hij aangaf dat hij te weinig geld van ons had gekregen. Wij zeiden dat we hem wel genoeg hadden gegeven, waarop hij antwoordde dat hij het misschien was kwijt geraakt. Beide krijgen we hier een dubbel gevoel van, heeft hij het in zijn eigen zak gestoken of is hij het echt kwijt geraakt?

Lekker ontbeten onder het genot van het warme ochtendzonnetje. Toen de zon achter de wolken verdween was het tijd om aan het werk te gaan. Onze moed om te gaan wandelen was in de schoenen gezakt dus nog even lui op bed gelegen zodat we fris aan de pizza Friday night konden beginnen!

We waren uitgenodigd om zaterdag naar school te komen voor de parents visiting day! De verwachting lag niet hoog, we hadden er niet zoveel zin in, maar voor de kindjes kwamen we graag naar school. Om 10 uur begon het, maar we hebben geleerd dat we wel iets later kunnen komen. Eenmaal aangekomen was er nog geen ouder te bekennen, maar de kindjes zagen er allemaal verzorgd uit. Wachten, wachten en nog eens wachten. Nadat er een paar ouders waren binnen gedruppeld begon het te regenen. Hierdoor wisten ze zeker dat er niet veel ouders meer gingen komen. Bij aankomst van de ouders zie je dat er geen hechte band is tussen kind en familie. Een heel klein deel geeft een knuffel maar het grootste deel alleen een hand of zelfs dat niet eens.
Na 3 uur wachten werd er een poging gedaan tot een sign language class, die de oudere kinderen hadden voorbereid. Drie gebaren werden uitgelegd maar al snel hierna volgde het feestelijke lunchmaal. Wat in Nederland als erg asociaal wordt ervaren, is hier heel normaal. Na de lunch vertrokken de meeste ouders weer gelijk naar huis. Ook wij vonden het mooi geweest dus richting het appartement gegaan. Ondanks dat we veel moesten wachten zijn we wel weer een ervaring rijker. We vragen ons af of dit een geslaagde dag was voor de school, aangezien er zo weinig ouders langs zijn geweest. Het lijkt ons voor de kinderen ook moeilijk om te zien dat je ouders niet langs komen.
Even een uurtje bijgekomen van deze ‘lange’ dag en toen op pad gegaan naar Cultural Resort Masaka. Spelletjes gedaan, gegeten, cocktails gedronken en de avond afgesloten bij het kampvuur. Onze vaste boda boda driver (Gerald) kwam ons ophalen zodat we veilig naar huis konden. Hun eerst een drankje aangeboden en samen nog gelachen. Toen we het eerste dorpje inreden hoorden we Fleur achter ons paniekerig roepen. Beide drivers stopten meteen en ook aan hun reactie te horen was er iets aan de hand. We zagen nog iemand de bosjes in rennen, waarna Fleur ons vertelde dat iemand aan haar tasje trok tijdens het rijden om deze te stelen. Gelukkig dragen we alle drie ons tasje schuin over ons bovenlichaam waardoor we onze spullen veilig bij ons kunnen houden. Geschrokken reden we verder naar ons appartement. De drivers waren erg lief en reageerde begripvol. Dankzij hun zijn we veilig terug gekomen. Nog even gekletst over het voorval en toen ons bedje opgezocht.

Door het gekletter van de regen, zondagochtend wakker geworden. Omdat de zon nog niet scheen, alle drie met diezelfde gedachten in bed blijven liggen. Tijdens het ontbijt kwamen de eerste zonnestraaltjes tevoorschijn, waarna we snel onze bikini hebben aangetrokken en richting het zwembad van hotel Brovad zijn gegaan. De hele middag lekker van het zonnetje genoten en af en toe een duik genomen in het zwembad. De zondag typisch afgesloten met zelfgemaakte verse courgette soep en knoflookbrood. Nog een leuke mededeling! Door middel van al jullie donaties, die inmiddels zijn opgelopen tot ongeveer 2500 euro, kunnen we veel vooruitgang boeken met ons project. Iedereen bedankt daarvoor!!

14 oktober t/m 20 oktober

Inmiddels een beetje volgens routine, de maandag weer gestart met het doen van boodschappen. Aangezien dit onze wekelijkse bezigheid is, hebben we het al aardig onder de knie en waren we binnen één uur terug. Het budget proof ontwerp hebben we afgerond en een mooi documentje gemaakt dat we morgen kunnen laten zien tijdens de meeting. In de loop van de middag de sandalen aangetrokken voor een wandeling maar het gedonder kwam steeds dichterbij. Toch maar besloten om ons om te draaien en uiteindelijk een workout in de woonkamer gedaan. Na een verfrissende douche ging Lise eindelijk haar gewilde carrotcake bakken. Samen zaten we hard werkend aan de keukentafel. Lise gooide alle ingrediënten samen en Anouk was ons afstudeeravontuur aan het voorbereiden. Tijdens het harde werk kregen we bezoek van Hennie, onze buurtkip. Ze kwam een kijkje nemen en wilde ons huis niet meer verlaten dus hebben we onze redders in nood gehaald. Op ons terrein woont een gezin in een klein hokje die een oogje in het zeil houden en het terrein onderhouden. Super lieve mensen die ons altijd willen helpen, ook met het pakken van deze kip. In de avond wederom genoten van onze welbekende chapati maaltijd!

De dag begonnen met een meeting op school waar we verschillende dingen moesten mededelen. Het begon weer op z’n Afrikaans, niemand was aanwezig en we moesten zelf iedereen bij elkaar sprokkelen. Rosemary gebeld en gaf aan dat ze het niet ging halen. De meeting afgetrapt met het presenteren van ons budget proof model. Gelukkig waren ze er zelf ook al over uit dat het eerste ontwerp te prijzig was. Ze reageerden erg begripvol en waren een en al oor voor de toelichting van het nieuwe model. Even kort in het Nederlands overlegd, fijn dat niemand dat verstaat, en samen besloten dat we gingen vertellen over onze donatie. Een iets minder enthousiaste reactie dan we hadden verwacht maar er werd gelijk actie ondernomen. De lokale ‘aannemer’ die ze in gedachten hadden voor de vloer werd meteen uitgenodigd voor het doorspreken van het plan en de kosten. Met z’n allen naar het schoolterrein gelopen waar al snel beslist werd dat de locatie van de dining structure veranderd ging worden. Opnieuw ingemeten waarbij weer veel werd gediscussieerd in het Luganda. De laatste dingen afgerond en vlug naar huis want er stond een meeting met een eventueel afstudeer bedrijf gepland. De bouwkundige termen vlogen om onze oren en daar moesten we weer even aan wennen. Daarbij sloot de opdracht niet helemaal aan bij onze wensen waardoor we het gesprek even wilde laten bezinken en met z’n drietjes zijn gaan wandelen.  

Woensdag bleef Lise ziek thuis en ging Anouk met Fleur naar school toe. Samen met Eddie en een lokale ‘aannemer’ voor het dak hebben ze verschillende materialen en prijzen besproken. Eddie is ook directeur en samen met hem zijn we het project voor de dining structure aan het opzetten.
Na het helpen van het snijden van cassave op school is Anouk snel teruggegaan naar Lise. Het beviel ons niet zo lang apart van elkaar te zijn. In de middag hadden we een meeting met een ander bedrijf wat betreft het afstuderen. De opdracht sprak ons erg aan en waren gelijk enthousiast over het bedrijf. Het gesprek werd afgesloten met “Welkom bij Vivare”, oftewel onze afstudeeropdracht was binnen.
Lui op de bank voor de eerste keer serie gekeken op de televisie in de woonkamer en de dag rustig afgesloten.

Eddie zou beiden aannemers uitnodigen voor een bespreking over de arbeidskosten, dus vroeg de wekker gezet omdat we nog geen tijd hadden doorgekregen van hem. Nadat we te horen kregen dat we pas om 3 uur op school moesten zijn, eerst uitgebreid ontbeten en bij EBS gewerkt.
Gerald kwam eindelijk onze schoenen weer terugbrengen, deze hadden we namelijk dinsdag meegegeven voor een schoonmaakbeurt. We hebben nog even getwijfeld of onze schoenen überhaupt terugkwamen, maar ze zagen er spik en span uit.
Aangekomen op school onze onderhandel charmes in de strijd gegooid en beide arbeidskosten iets omlaag kunnen krijgen. Nadat de buien waren overgetrokken, mee cassave gesneden en doorgegaan naar de sportschool. Bij terugkomst stond Fleur met haar hoofdlamp in een donkere woonkamer op ons te wachten. Raar, want bij ons appartement deed de stroom het wel. Rosemary gebeld voor hulp, een lange cijfercode op het kastje ingetoetst en toen hadden weer stroom, want blijkbaar was deze ‘op’.

Sinds deze week hebben ze de smaak te pakken en daarom gingen we vrijdag de eerste stenen kopen voor het project. Bij aankomst op de school was de eerste lading al gearriveerd omdat ze de regen voor wilden zijn. Hierdoor wordt de weg namelijk erg glad. Zelf gingen we mee om de andere twee ladingen stenen te halen en hebben we ondervonden hoe ruig de weg was. Onder het genot van een jackfruit toegekeken hoe de stenen op de truck werden geladen. Tijdens het wachten ook Rosemary gebeld om haar te updaten over het project, ze wist tot op heden nog niet van de donatie, het nieuwe model en dat er al een start was gemaakt. Tot onze verbazing reageerde ze erg kortaf en was ze echt alles behalve enthousiast. De sfeer tussen Rosemary en ons is al een aantal weken niet op en top, dus dit maar snel achter ons gelaten. Daarentegen heeft Eddie ons deze week op een goede manier verbaasd dat fijn is om te zien en wat ons ook energie geeft. Na de meeting van vorige week hadden we niet durven denken dat er zoveel vaart in het project zou komen en dat zelfs de volgende inkopen gepland staan. Blijkbaar kan het ook zo lopen in Afrika!
Het weekend goed ingeluid met Friday pizza night!

Zaterdag na het ontbijt vertrokken naar de sportschool. Het zonnetje scheen nog, dus Anouk pakte snel haar kans om een duik te nemen. Al snel begon het met donderen en regenen maar gelukkig heeft ze nog een uurtje kunnen zwemmen. Fleur en Lise waren lekker aan het sporten onder het genot van harde muziek. Hierdoor vergeten de ramen dicht te maken, waardoor het helemaal naar binnen was geregend. Na het sporten genoten van onze eerste echte warme douche in de afgelopen 2,5 maand, wat was dat genieten. Een warme douche is iets waar je thuis echt niet bij stil staat, maar iets dat hier absoluut een luxe is.
In de loop van de week is onze to do list erg lang geworden. Toen we eenmaal bij EBS zaten, was er wederom wéér geen wifi dus konden we niks afstrepen van onze lijst. Nadat ook het aanvragen van de verlenging van het visum niet lukte, hadden we ook geen motivatie meer om te koken dus iets lekkers besteld bij EBS.    
De avond afgesloten met het kijken van een nieuwe serie op de tv in de woonkamer, met een kopje gemberthee. Een iets andere invulling van de weekenden dan thuis…

We ontkwamen er weer niet aan, de was moest gedaan worden. Zondag ochtend het zelfgemaakte apple crumble ontbijt in de oven gezet en begonnen met wassen. Het zonnetje scheen, dus ideaal weer om te wassen. Zoals we inmiddels wel gewend zijn, sloeg het weer om en hoorden we het gedonder dichterbij komen. Onze slaapkamers maar omgetoverd tot washok.
De to do list was nog steeds niet afgewerkt, dus bij EBS gaan zitten met een koffietje. Aangezien er dit keer wel wifi was, hard aan het werk gegaan.
Morgen staat er op de planning om houten palen te gaan kopen. Hopelijk kunnen we volgende week weer net zoveel vooruitgang boeken als deze week wat betreft het project.

7 oktober t/m 13 oktober

Nog nagenietend van het safari weekend was het tijd om de voorraad weer aan te vullen. Met z’n drieën naar Town waar we inmiddels onze vaste plekjes hebben waar we de boodschappen halen. Ook op de markt hebben we nu onze vaste verkoopster. Ze is erg lief, geeft ons goede prijzen en heeft bijna alles wat we nodig hebben zodat we niet de hele markt hoeven af te struinen.
Natuurlijk zat iedereen in spanning te wachten op onze eerste safari ervaringen, dus snel aan de bak gegaan zodat we onze blog online konden gooien. Later in de middag stond er een meeting met Mieke (docent van de HAN) gepland waarin we hebben aangegeven dat GSSD geen budget heeft voor ons project. De eindconclusie was als volgt, we moeten erover na gaan denken of we onze eigen donatie willen gaan gebruiken voor het project dining structure. Natuurlijk is je eerste gevoel dat je je donatie wilt inzetten voor het project maar vanuit de HAN wordt dit normaal afgeraden omdat dit precies is wat ze willen, dat Westerse mensen komen aanzetten met een zak geld. Het is in principe niet de bedoeling dat studenten hun eigen project gaan financieren. Daarnaast had GSSD met de HAN afgesproken dat er voor bouwkunde studenten een budget zou zijn maar dit was dus niet het geval. We laten het even bezinken, vragen wat advies aan het thuisfront en willen deze week een beslissing hierover maken.

Soms lijkt het hier net op Nederland. Veel regen en grijs en saai weer. Dinsdagochtend tussen de buien door naar de school gegaan voor een meeting over het final design. Met een dubbel gevoel begonnen aan de meeting, wetende dat het final design dat we gingen presenteren nooit gerealiseerd zal gaan worden. De meeting was chaotisch, waren met veel te veel mensen, iedereen leek ongeïnteresseerd waardoor ons humor ook afzwakte. En daarboven op kwam Ludith met de opmerking: “You can decide what kind of material it will be, depending on what YOU can afford.”
Om onze gedachtes te verzetten, lekker gezweet in de sportschool. Na de lunch vol goede moed bij EBS gaan zitten voor onze schoolopdrachten, helaas lag de wifi er voor de zoveelste keer uit dus begonnen aan het uitzetten van onze reisplannen. Thuis hebben we al vaak gefantaseerd om met een busje te reizen, tijdens het safari weekend kwamen we tot het besef dat we dit wel eens in Afrika konden doen. Globaal de route uitgestippeld en gekeken wat de mogelijkheden zijn. Wordt vervolgt!

Het was woensdag wel weer eens tijd om het huis onder handen te nemen en onze kleren te wassen. Na het ontbijt met z’n tweeën begonnen aan de volle wasmanden en doorgepakt met het poetsen van beide appartementen. Met de handen vol met wondjes en blaren een nieuwe poging gedaan om aan de schoolopdrachten te werken en de reisplannen verder uit te werken.

Donderdagochtend vroeg opgestaan om de materiaalkosten te bespreken met Rosemary. Ook hadden we Rony (the engineer) uitgenodigd om een kijkje te komen nemen op de locatie. Tijdens de meeting bleef Rosemary dingen benoemen die geld kosten of duurder waren en dat frustreerde ons heel erg aangezien er géén budget is. Ook Rony opperde soms alternatieve oplossingen waardoor het project alleen maar meer zou gaan kosten, tot onze ergernis.
In de middag gelijk actief aan de slag gegaan met het kostenplaatje. Samen tot de conclusie gekomen dat het huidige ontwerp van de dining structure nooit gefinancierd zou kunnen worden met behulp van onze donatie. Naar onze mening is het huidige model te permanent en valt het niet binnen de grenzen die gesteld zijn vooraf. Samen de beslissing genomen om een ontwerp te maken dat binnen hun wensen valt maar waarbij wel gelet is op de kosten. Oftewel, we gaan onze donatie hoogstwaarschijnlijk inzetten voor het realiseren van dit nieuwe ontwerp van de dining structure. Volgende week gaan we het nieuwe model presenteren aan de school, aan de hand van hun reactie zullen we wel of niet aangeven dat wij het met onze donatie kunnen en willen bekostigen. Tot op heden weet niemand van de school dat wij een donatie hebben opgezet, omdat we dit eigenlijk aan het einde van onze minor wilde overhandigen als verrassing.
Tijdens het avondeten werd Fleur gebeld en geappt door Rosemary met de vraag of ze mocht blijven slapen want ze had tot laat een meeting en veel werk te doen. Fijn dat ze het dit keer eerlijk aangaf dus voor deze keer gezegd dat dat wel kon. Samen waren we film aan het kijken en kregen we een verrassend appje van Fleur. Ze had zojuist Hilda ontmoet, een vriendin van Rosemary die blijkbaar ook bleef slapen. Zonder enige uitleg deden ze hun eigen ding. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was zetten ze de muziek aan en gingen ze hun eigen eten bereiden. We blijven toch naïef om te geloven dat er geen addertje onder het gras zou zitten.  

Vrijdagochtend kregen we een appje van Fleur dat Rosemary was vertrokken naar de school en dat Hilda er nog was. Nadat ze had doorgegeven dat ook Hilda de deur uit was zijn we gaan ontbijten. Fleur zou om half tien worden opgepikt voor teachersday in Masaka waarvan wij al hadden besloten dat we niet mee zouden gaan en maar goed ook. Toen wij aan het werk waren bij EBS werd Fleur om half 12 uiteindelijk zonder Rosemary opgehaald om naar de teachersday te gaan. Fleur hielt ons een beetje op de hoogte en hierdoor zagen we wel dat we de goede keus hadden gemaakt.
Na de lunch besloten om een flinke wandeling te maken want het zonnetje scheen eindelijk weer eens. Een andere weg ingeslagen om meer van de omgeving te verkennen, hadden we dat maar niet gedaan…
Al snel passeerde een jongen tussen ons in en greep hij Anouk bij haar kont waardoor we allebei verbijsterd waren en meer dan “What the fack” niet uit onze mond kregen. Na een paar keer weer goed in en uit te ademen toch verder gewandeld en een andere weg gekozen dan de jongen. Vijf minuten later keken we achterom en liep de jongen weer achter ons aan. Hij stak z’n handen onschuldig op waarmee hij aangaf geen kwaad te willen doen. We liepen door een dal waar nog verschillende mensen wonen, door de mensen om ons heen voelden we ons nog redelijk veilig. Samen waren we wel al scenario’s aan het bedenken om van hem af te komen. Op een gegeven moment zette hij de pas erin en kwam hij bij ons lopen. Hij zei sorry en gaf aan dat dat de manier is van groeten in zijn stam. Hij bleef ons lastigvallen met het vragen naar onze namen en onze woonplaats maar ook naar geld en eten. Al verschillende keren gevraagd of hij ons alleen wilde laten maar hij bleef doorgaan. Samen stevig doorgelopen waardoor er een afstand gecreëerd werd. We liepen nu het dorpje uit waar nog amper mensen om ons heen waren dus we waren extra op onze hoede. We kwamen op een punt waar we even twijfelde welke kant we op moesten en hier pakte de jongen zijn kans. Opnieuw kwam hij bij ons staan en vroeg dit keer op een minder vriendelijke manier of we geld hadden. Nogmaals duidelijk aangegeven dat we geen geld hadden en dat hij ons met rust moest laten. Hij haalde zijn handen achter zijn rug vandaan en hield een steen vast. Intimiderend stond hij daar met die steen in zijn hand en vroeg met een dreigend intonatie “Are you sure you don’t have money? Because this stone can crack your skull.” Angstig keken we elkaar aan en met trillende handjes hem 5000 shilling (€1,25) gegeven voor onze eigen veiligheid. Ook had hij het lef om hierna nog een keer naar Anouk haar kont te grijpen. Nadat Anouk hem wegsloeg zei hij “Are you going to abuse me now?”. Gelukkig liep hij de andere kant op waarna wij met de tranen in onze ogen en hand in hand de steile berg op zijn gevlucht. We hadden beide hetzelfde idee om pas boven op de berg, waar weer mensen waren, op adem te komen. Elkaar een dikke knuffel gegeven en de emoties toegelaten. Onrustig de wandeling naar huis voortgezet en bleven we panisch om ons heen kijken. Ondanks dat we een steeds veiliger gevoel hier krijgen, toch weer op de feiten gedrukt dat we in Afrika zijn en dat wij als Mzungu’s gezien worden als rijk. In de avond gebeld met het thuisfront om ons hart te luchten. Om nog een beetje te kunnen ontspannen, deze vreemde dag natuurlijk afgesloten met een biertje en een pizza.

Zaterdag voor de eerste keer een beetje uitgeslapen en met z’n drieën op pad gegaan naar de sportschool. Verder een rustige dag gehad en bij EBS gezeten. We worden altijd vergezeld door verschillende katten om ons heen. Onszelf getrakteerd op een lekkere curry en de dag afgesloten met een movie night in bed.

Bij het wakker worden zagen we de zonnestralen door de ramen komen, dus besloten om te genieten van het weer bij het zwembad van hotel Brovad. Nadat we lekker een duik hadden genomen en hadden plaatsgenomen op de ligbedjes sloeg het weer al snel genoeg om en begon het te regenen. Naar het appartement gegaan voor de lunch en het weekend natuurlijk afgesloten bij EBS.  

30 september t/m 6 oktober

Zoals iedereen weet, zijn we druk bezig met de donatie voor GSSD. Omdat we zoveel mogelijk geld willen ophalen, heeft Horst Online een artikel toegewijd om hier extra aandacht aan te schenken. Klik hier op de link voor het artikel!

Maandag was het dan echt tijd om onze schetsen tijdens de meeting te delen. Aangekomen op school, zagen we de bui al hangen, Eddie was alweer niet aanwezig. Oma vertelde ons dat er een kind was weggelopen en dat Eddie naar het politiebureau was. Ons vooroordeel van de Afrikaanse gewoontes was dit keer dus niet juist.    
Toen we onze laptop opende met de collage kwam iedereen meteen dichterbij zitten. Waaruit bleek dat vanaf moment een iedereen gelijk geïnteresseerd/benieuwd was. We durfden niet te hopen dat het zo goed ging en iedereen zo betrokken was bij de meeting. De meeting afgesloten met onze zelfgemaakte tijdlijn. Dit om te voorkomen dat er op z’n Afrikaans gewerkt gaat worden en we niks neer kunnen zetten voor ons project (temporary dining structure). Met een enthousiast gevoel naar de sportschool vertrokken en in de middag vol moed verder gegaan aan het project.

Dinsdag weer de hele ochtend in Town doorgebracht om alle winkels af te struinen. Dit keer zelf naar de markt gegaan om te voorkomen dat de koelkast weer zou uitpuilen. Ons een beetje vergist in wat we nog voor school moesten doen, dus weer een middag besteedt achter het papier en de laptops. Tussen het school werk door er even tussenuit gepiept voor een lekkere wandeling.
Creatief geweest met het avondeten, een lokale pannenkoek “Chapati” gevuld met gebakken groenten en een zelfgemaakte knoflooksaus. Zeker voor herhaling vatbaar!

Na een stevig ontbijt, de tekeningen voor het final design afgemaakt en verder gewerkt aan de schoolopdrachten. Op pad gegaan voor een middagwandeling. Ongepland een flinke ronde gelopen, dus dit keer met korte broekjes en sandalen door de omgeving en dorpjes gewandeld.

Donderdag de ochtend fris en fruitig begonnen, Lise in de sportschool en Anouk in het zwembad. Na het sporten stond er een meeting gepland met Morris en Rosemary. Nadat we de uitleg over ons ontwerp weer opnieuw konden doen, hadden ze verschillende dingen aan te merken, dat in onze ogen alleen maar meer geld ging kosten. Het blijft hun gebouw dus we willen dit meenemen voor het eindontwerp. Om de meeting af te sluiten had Rosemary nog een mededeling… Ze draaide er even om heen, ze wilde het niet concreet uitspreken. Met de vraag vanuit ons “So there is no money?”, waarop ze antwoorde “No”, werd het duidelijk dat er geen budget is voor het project dat we aan het opzetten zijn. Geschrokken en teleurgesteld hadden we op dat moment daar niet zoveel op te zeggen. Besloten op maandag een meeting in te plannen met onze begeleider van de HAN om te kijken hoe nu verder.
Dit even aan de kant gezet en onze spullen gepakt voor het weekend. Ook kwam Joseph van Mwitu Tours ’s avonds langs om de plannen van het weekend te bespreken. Op tijd naar bed want om 6 uur gaat het safari weekend van start.

Tot onze verbazing stond Joseph vrijdagochtend op tijd klaar om de lange reis naar het Queen Elizabeth National Park te starten. Onze eerste stop was bij het Igongo Cultural Center waar we een museum hebben bezocht over de geschiedenis van Uganda. Verschillende voorwerpen van vroeger stonden tentoongesteld en daarbij werden interessante verhalen verteld. Na het ontbijt hier, naar de dichtstbijzijnde bergtop gereden, voor het eerste uitzichtpunt. De reis voortgezet naar de volgende activiteit. Onverwachts een 2 uur durende wandeling gemaakt met de lokale bewoners door het bos/jungle. Een glibberige en steile route leidden ons naar een kleine waterval en uiteindelijk naar een uitzicht over een krater meer. Tijdens de wandeling werden we verrast met een grote groep apen (Baboons) die we zagen wegrennen. Terug bij de ‘tourist van’ verder gereden naar verschillende mooie uitzichtpunten. Vanuit een punt keek je boven op een moeras waar in het midden een bos in de vorm van Afrika was gegroeid. Het is onwerkelijk mooi om te zien dat je helemaal omringd bent door de natuur.
Voordat de wandeling begon alvast een kipwrap besteld, waar we inmiddels wel aan toe waren. Bij het hutje/restaurant aan tafel geschoven en werd er een pizza aan ons geserveerd. We keken elkaar een keer aan en zijn zonder iets te zeggen lekker aan de pizza begonnen. Met een gevulde buik een kort bezoek gebracht aan een grot onder aan het meer. Hier vertelde ze dat het meer gecreëerd was door een zeemeermin en dat als je als onvruchtbare vrouw naar de grot toe kan om dit te helen.
Als laatste activiteit vandaag naar de evenaar gereden om wat foto’s te maken. De hoofdweg ligt door het park heen, hier hebben we dus al onze eerste olifanten, aapjes en Ugandese koppen gezien! Bij het toeristische punt van de evenaar laten ze door middel van een experiment zien dat je daadwerkelijk op de evenaar staat. Op het zuidelijk, noordelijk halfrond en op de evenaar staat een schaal die ze vullen met water. Vervolgens leggen ze er een blaadje in om aan te tonen dat het water de andere kant op draait. Op de evenaar gaat het water rechtstreeks naar beneden.
Nadat de zon onder was gegaan achter de bergen, onze lodge opgezocht waar we werden overvallen door lake flies. Je kan het je niet voorstellen maar de hele lucht was gevuld met vliegjes. Deze lake flies zitten overdag bij het meer, ’s avonds komen ze naar verschillende plekken toe waar het windstil is. Alle lampen waren buiten ook uit omdat de vliegjes daar nog meer op af komen. Met onze capuchon op en panikerend om ons heen te slaan, al snel besloten ons avondeten in onze lodge op te eten. Na een koud biertje moe en voldaan het mosquito net ingedoken.

Zaterdag afgetrapt met onze eerste safari door het park! Kuddes buffalo’s, Ugandese koppen, waterbokken, antilopen en zwijnen gezien. Nog geen olifanten of predators kunnen spotten. Onderweg voor ons ontbijt werd onze gids getipt over een leeuw die ergens gezien was. Met volle vaart erheen geracet en hebben we deze nog kort kunnen zien met onze eigen ogen.
Met een rolex als ontbijt achter de kiezen naar een zout meer gereden wat verdeeld is in vakken dat eigendom is van verschillende families. Ook stond in het midden een grote groep flamingo’s. Door het park verder gereden naar hotsprings, een natuurlijke warmwaterbron. Bovendien een kijkje genomen bij een stromende rivier die afkomstig is van de gletsjers van de Rwenzori berg. Het meeste drinkwater in Uganda komt hier ook vandaan.
De ‘tourist van’ waar we dit weekend mee rondreizen, heeft een dak dat open geklapt kan worden. Dat is niet zonder gevaar. Opeens begon Fleur te gillen en het water uit haar fles vloog alle kanten op. Toen we geschrokken naar achter keken was er een vogel tegen haar hoofd gevlogen. Met de schrik in haar ogen, bloed op haar neus en een kras op d’r wang, snel de bus stilgezet en heeft Joseph de vogel uit de stoel gehaald. Gelukkig kon ze er zelf ook om lachen en zijn we doorgereden. 
De lodge waar we verblijven is nieuw en pas sinds deze week geopend. De Westerse cultuur is voor hen nog onbekend terrein, waaronder ook het eten… Droog witbrood karig belegd met droge stukjes kip, dit maar even voorlief genomen en onze verheugd op de bootsafari die op de planning stond.
Na 2 minuten op de boot al de eerste nijlpaarden gespot, niet wetende dat er nog veel meer gingen komen. Helemaal onder de indruk en enthousiast verder gevaren en nog veel meer gezien. Buffalo’s, olifanten, krokodillen, arenden en veel verschillende soorten vogels gespot. De buffalo’s die aan de waterrand lagen zijn vaak oud en afgestoten van de kudde. Ze zijn erg zwak en hebben weinig kans van overleven in het park zelf. Aan het meer is een veilige plaats voor ze en hoeven ze alleen uit te kijken voor krokodillen.
Ondertussen had de gids een nieuwe tip doorgekregen, er zou een luipaard zich schuil houden in een boom. Op goede hoop het park weer binnen gereden en opzoek gegaan naar de luipaard. En ja hoor, in een soort cactusboom zag je de panterprint liggen en soms zag je de staart bewegen. Anouk had gelukkig een camera meegenomen waardoor we dit mooie moment konden vastleggen. Met het blote oog was het nauwelijks te zien.
Snel door want we moesten starten met de kraterdrive. Anderhalf uur lang over de rand van de bergen gereden met indrukwekkende uitzichten als resultaat. Aan de ene kant de enorme gebergtes en als je de andere kant op keek zag je oneindig ver de gestrekte vlaktes van Queen Elizabeth National Park. Om nog meer dieren te kunnen bewonderen, gevraagd of we via het park terug naar de lodge konden rijden. Joseph gaf aan dat we iets harder moesten rijden, aangezien we voor 8 uur het park uit moesten zijn. In het donker stuitten we op een auto met een lekke band. Joseph zei dat hij ging helpen en omdat het veiliger was om met meerdere personen en auto’s in het donkere park te zijn. Eén uur later en de sluitingstijd van het park gepasseerd, de weg voortgezet naar de lodge. Ieder nadeel heeft zo z’n voordeel. Op het einde van de route kwamen we nijlpaarden tegen die voor de auto de weg overstaken. Als de zon onder is komen ze het water uit om te grazen. Ze kunnen niet tegen de zon, als ze langere tijd aan de zon worden blootgesteld, krijgen ze wondjes op hun huid. Gaaf om te zien hoe groot deze beesten nu echt zijn!
Er stond een lichte wind dat betekende dat er weinig lake flies rondvlogen bij de lodge. Tijdens het douchen werden we geroepen omdat ons avondeten klaar stond. Toen het eerste bord geserveerd werd lag er een berg met rijst zo groot dat we dachten dat het voor ons alle drie was. Maar nee, al snel volgden er nog twee borden. Verbijsterd lieten we het ons serveren.

Zondagochtend stond om 6 uur het ontbijt klaar en zijn we daarna in een ruk doorgereden naar Masaka. Na 5 uur, reden we Masaka binnen, dit voelt inmiddels al een beetje als thuiskomen.
Terwijl we nog aan het nagenieten waren van de foto’s van de camera, werden we verstoord door wat kinderen. In wat warrig Engels vroegen ze of we brood hadden voor ze, dat ze waarschijnlijk hadden zien liggen in onze keuken. Toch maar niks gegeven en ze een beetje genegeerd. Aan de ene kant wel zielig, anderzijds is dit onze ‘vertrouwde’ omgeving en willen we niet dat ze steeds terug gaan komen. Een paar minuten later kwamen ze terug met een zak brood die verdacht veel op onze zak brood leek. En niets was minder waar, de zak brood lag niet meer in onze keuken. Ondanks dat Fleur in het huis bezig was, hebben ze toch stiekem de zak brood van het aanrecht gepakt. Anouk liep naar de kinderen toe, ineens waren ze druk bezig en lag de zak brood op de stoep alsof ze er niks mee te maken hadden.
Eerder deze week was er ook al een bijzonder voorval. Op school wilde een docent een geheimpje met ons delen. Ze vroeg of we aan het einde van onze minor een telefoon wilden schenken aan haar als aandenken. Deze situaties komen steeds vaker voor, waarschijnlijk uit wanhoop, maar voor ons nog steeds erg bizar.

23 september t/m 29 september

Om te beginnen, iedereen super bedankt voor alle donaties die al binnen zijn gekomen. Momenteel zitten we op een bedrag van €720,- dus het gaat de goede kant op! Voor diegenen die het vorige week gemist hebben, we hebben een donatie opgezet voor de Good Samaritan School for the Deaf. Klik op deze link voor alle informatie! Alles over onze donatie actie.

Deze week stond er niet veel spannends op de planning. Maandag begonnen met het project en wat ideeën voor de dining structure op papier gezet. Na de lunch naar school gegaan met als doel de sign language class voor teachers te gaan volgen. In plaats van met de docenten hebben we sign language class met de kinderen gehad. Verschillende dieren geleerd zoals geit, zebra, hond, aap en nog veel meer. Na de les meteen doorgegaan naar het Brovad Hotel voor een gymsessie. Met de avond eet plannen en onze rammelende buikjes wilden we snel naar ‘huis’, maar dat liet nog even op zich wachten. We werden weer van hot naar her gereden op de boda boda bij Gerald. Pakketjes ophalen, naar het voetbalveld en overal lang wachten waarna we anderhalf uur later eindelijk terug waren en konden gaan eten.

In de omgeving is het lastig om een leuke 1-dagsactiviteit te organiseren. We houden ervan om te wandelen en de omgeving en de natuur te verkennen dus besloten om onze eigen hike op te zetten. Wandelschoenen aan, pet op, rugzak om en de gevulde waterflessen mee op pad. Door middel van een flinke afdaling het dal getrotseerd. De weg terug omhoog in combinatie met de warme zon zorgde voor heel wat zweetdruppels. Daarna sloeg het weer heel snel om, de donkere en rommelende wolken kwamen steeds dichter onze kant op. In de verte zagen we het al regenen en het uitzicht veranderde in een mistlaag. Het laatste stuk ontkwamen we niet aan de regendruppels. Voordat het echt met bakken uit de lucht kwam, een eindsprint getrokken naar ons appartement. Met 8,5 km in de benen onszelf lekker opgefrist en beloond met (alweer) een rolex en een nieuw hartig hapje, panzerotti.
Door de lange zit bij EBS, een beetje lui geworden en toch besloten ook ons avondeten hier maar te bestellen. Anouk had een keer zin in iets anders, dus gekozen voor sliced beef in knoflooksaus. Na een halfuur rook je over heel het terrein de knoflookgeur, vol spanning wachtend op wat haar geserveerd ging worden. Het was erg lekker maar wel intens. Nog wat grapjes gemaakt over haar adem en opgezocht hoe je hier zo snel mogelijk vanaf komt. Met z’n tweeën nog na gekletst in bed over alles wat we tot nu toe hebben meegemaakt.

Zondag de wastonnen weer tevoorschijn gehaald en alle kleren weer fris gewassen (met de hand). Een kleine wandeling gemaakt, op hoop van zegen dat het droog bleef. Je hebt het na z’n ochtend wassen wel weer gehad voor een week.
Voor volgende week staan er een aantal belangrijke zaken op de planning. Maandag trappen we de week af met een meeting op de school waarin we onze eerste designs laten zien. We hopen ze hiermee enthousiast te krijgen zodat er meer vaart achter gaat zitten.
In het weekend gaan we 2 nachten spenderen in het Queen Elizabeth National Park in het westen van Uganda. Onze eerste safari hier in Afrika waar we heel erg naar uit kijken. De blog komt dus maandag online ;).

16 september t/m 22 september

De week weer van start gegaan met een bezoek aan de school. Deze week komen de kinderen weer terug van hun vakantie. Elke dag zullen er wat kinderen binnen druppelen. We hopen dat iedereen terugkomt want dit is niet vanzelfsprekend. Kinderen met een beperking (doof) worden niet gelijk behandeld thuis/in deze cultuur en als minder aangezien. Ouders geven liever geen geld uit aan hun dove kind omdat ze in hun ogen al verloren zijn en geen volwaardige toekomst voor hun zien. Ze kunnen beter thuis helpen/werken. De school doet er alles aan om de ouders over te halen, ze bieden zelfs aan om hun kind zonder schoolkosten te brengen. Veel kinderen kunnen thuis niet communiceren met hun gezin, dus een school zoals deze is erg belangrijk voor hun ontwikkeling. Hier worden ze meer begrepen en kan hun wereld, met andere doven kinderen en docenten, groeien.
Vandaag zijn ze gestart met de fundatie voor de gedoneerde 10,000 liter watertank. Door middel van het leggen van bakstenen in een cirkel wordt de fundatie gecreëerd. Deze cirkel wordt opgevuld met zand en aangestampt voor een stevige basis. Afgegoten met cement en de watertank kan erop!
Omdat er nog niet veel kinderen zijn, beginnen de lessen pas vanaf volgende week. Dus zelf geopperd of we sign language class konden krijgen van Francis, een dove leraar. Basiswoorden, het alfabet en wat korte zinnetjes geleerd. Nog voor de lunch er tussen uitgepiept richting ‘huis’. Onze voorkeur gaat toch nog uit naar onze zelfgemaakte Westerse lunch. De middag gespendeerd bij EBS om onze blog van de week ervoor af te maken want iedereen zat met smacht te wachten. Onze routine voortgezet en de dag afgesloten met een avondwandeling. Ondanks dat we al 5 weken op elkaars lip zitten en echt alles samen doen, is het nooit stil tijdens de wandelingen. Grappig dat we op de een of andere manier altijd blijven kletsen en de verhalen niet opraken.

De volgende dag gingen we weer naar de school om de omgeving te gaan ontdekken. Naast de school bevindt zich een andere Primary School, met ongeveer 200 studenten. De directeur ontmoet en alle klassen hallo gezegd.
Om 11.00 uur stond onze meeting over het project op de planning, dus weer richting de school gelopen. Er werd een jongetje teruggebracht en was erg overstuur. Hij was aan het huilen en krijsen en wilde niet op de school blijven. De man en oudere vrouw die hem terug naar school hadden gebracht namen nauwelijks afscheid. Het jongetje werd door een andere dove oudere student naar de jongens slaapplek gebracht zodat hun konden vertrekken. Er werd hard gebonkt en geschreeuwd vanuit binnen. Hij gooide de deur open en rende achter de boda boda aan. De man stapte agressief af en liep naar de struiken. We keken elkaar beangstigend aan en vreesde voor wat er ging gebeuren. Hij graaide een stok uit de struiken, rende achter het jongetje aan en sloeg hem vreselijk hard met een paar klappen op zijn rug. Het jongetje rende verder maar de man ging er woedend achteraan. Uiteindelijk vertrok de man met de oudere vrouw op de boda boda en bleef het jongetje achter in het klaslokaal. Met z’n drieën zaten we buiten op een rijtje met de tranen in onze ogen. Niemand keek er van op alsof het de normaalste gang van zaken was. “It’s a part of the African culture.”
Deze gebeurtenis geprobeerd te parkeren en begonnen aan de meeting. Tijdens de meeting hebben we verschillende punten concreter kunnen krijgen. Ook hebben we de locatie vastgesteld en globaal ingemeten. Het is nu de bedoeling dat we hun wensen in beeld gaan brengen door middel van schetsen. Deze kunnen we tijdens de volgende meeting bespreken en komen we stap voor stap tot een tastbaar plan! Nu het allemaal iets meer gaat lopen krijgen we er energie van en hopen we er iets moois van te kunnen maken.
Nog een tweede lesje sign language gehad van Francis waarin we onder andere de maanden en de getallenreeks hebben geleerd. Op school geluncht en ondanks de donkere lucht toch naar ‘huis’ gereden op de boda boda. Het duurde niet lang voordat het met bakken uit de hemel kwam. Snel een schuilplek opgezocht en maar goed ook, hagelstenen zo groot als een erwt.
Samen richting de gym voor een goede workout. We hebben onderhandeld voor een schappelijke abonnementsprijs, waarin blijkbaar ook groepslessen inbegrepen zitten. Halverwege onze eigen workout, werden we vriendelijk uitgenodigd voor een cardio hiit workout. Een leuke, zware en fanatieke les, dus lekker gezweet!

Woensdag afgesproken om niet naar de school te gaan, dus konden we een grote schoonmaak houden. De wasmand zat inmiddels weer vol, dus de hele ochtend bezig geweest. Vol enthousiasme, de pauze overgeslagen en gelijk doorgegaan naar de schoonmaak van ons appartement. Dat was wel nodig…
Om de huishoudelijke dag voort te zetten, ook nog boodschappen gedaan in de middag. Gerald de opdracht gegeven om naar de markt te gaan. In plaats van 10 tomaten, zo’n 35 stuks gekregen, 10 komkommers in plaats van 2 en 20 passievruchten in plaats van 4. Maar dat en nog veel meer voor maar 35.000 Ugandese Shilling, dat gelijk staat aan ongeveer 8,50.
S’ avonds in een lekker schoon huis en bedje, dat voelde heerlijk en voldaan!

Vandaag een rustige dag met als invulling wat schoolwerk, de blog en het rondkrijgen van het donatieplatform. Bij deze willen we opnieuw jullie aandacht vragen. In een eerdere blog hebben we dit al benoemd maar nu is doneren mogelijk! Via de link hieronder wat meer informatie over ons project en het doel van de donatie. Hier wordt ook verwezen naar het donatieplatform. Alvast bedankt voor jullie interesse, alle kleine beetjes kunnen de school helpen! Alles over onze donatie actie
Onze werksessie bij EBS werd verstoord door een hevige stortbui. Ondanks het rieten dak boven ons hoofd, kwam de regen van alle kanten. Het was al te laat om een betere schuilplaats op te zoeken, dus zelf maar een tent van kussens gebouwd. Het regenseizoen is nu echt begonnen, korte maar hevige buien en daarna is er weer ruimte voor de zon.  
Later in de middag een meeting met Morris en Rosemary gehad over hoe het de komende tijd eruit gaat zien op de school. Hierna werd het weer eens tijd om de benen te strekken en de modderpaden te trotseren. Door de harde regenbuien worden de wegen nog slechter en moeilijker begaanbaar. Terug de gladde berg omhoog hoorden we een zachte bonk. We keken allebei achterom, en daar lag Fleur uitgestrekt in de oranje modder. Gelukkig kon ze er zelf ook om lachen.

Vrijdag fanatiek begonnen in de sportschool met een uitgebreide workout van Lise. Deze werd vervolgd door een pittige zwemtraining van Anouk. De rest van de dag lekker gechild bij EBS en de vrijdag weer traditioneel afgesloten met een pizza night en een Nile Special.
Onze bestelling juist doorgeven is altijd nog een uitdaging. Een groot deel van de bevolking is niet/laag opgeleid. Hierdoor merken wij dat er ongestructureerd wordt gewerkt en de communicatie is in onze ogen echt waardeloos. Niet alles hier is zo vanzelfsprekend als dat bij ons thuis is, ook daar moeten we aan wennen.

Dit weekend stond er niks op de planning, dus besloten om onze middag en avond te spenderen bij Cultural Resort Masaka. Lekker gerelaxt aan het zwembad, genoten van het zonnetje, spelletjes gedaan, gegeten en cocktails gedronken. Ook al ben je op een iets meer toeristische plek, je wordt nog steeds aangestaard en zelfs gefilmd bij het zwembad. Buiten dat wel een gezellig dag gehad en deze met z’n drieën afgesloten bij het kampvuur.
Aangeschoten bij Gerald op de boda boda gesprongen richting ‘huis’. Giebelend en gillend Fleur uitgedaagd om het nummer te vragen van haar boda boda driver Alex. Aangekomen in town, reden we opeens een andere route dan normaal. Na een korte tussenstop bij een drankenwinkel, de weg vervolgd. Ze hadden een flesje onbekende drank gekocht dat we na het ruiken ervan vriendelijk hebben afgewezen. Bij terugkomst nog een spelletje gedaan, Ugandees pesten. Fleur haar missie was inmiddels geslaagd, dus we konden lekker naar bed.

Na het latertje van vannacht wilden we zondag lekker uitslapen. Maar helaas werd vroeg in de ochtend onze slaap wederom verstoord. De appartementen zijn super gehorig en er is altijd leven op straat. Ook woont er een baby die zelden stil is, dat gejank hoor je overal.
Hopen dat het vandaag droog blijft zodat we nog kunnen genieten van een lekkere wandeling op de zondag.

Alles over onze donatie actie

9 september t/m 15 september

Om jullie een klein beetje mee te nemen in onze Afrika ervaring, de blog deze week een dagje vertraagd. Expect the unexpected.
Een week met verschillende dingen op de planning stond op ons te wachten. Maandagochtend ging Fleur voor de eerste keer naar de school. Het was nu aan ons om de rondleiding te geven. Gelukkig hadden we goed opgelet tijdens onze eigen tour dus konden we een vergelijkend verhaal vertellen en in de tuin hier en daar haar kennis testen. Later sloot Rosemary aan en hebben we nog een wandeling gemaakt waarbij wij ook nieuwe dingen hebben gezien, zoals varkentjes en een andere lokale waterput.
Bij terugkomst startte de meeting bij opa en oma in de woonkamer. De conclusie is dat er genoeg behoeften zijn maar er geen budget is. Na de lunch teruggegaan naar ons appartement en een afkoelende plons genomen bij EBS op deze warme dag. De dag afgesloten met een stevige wandeling.

Toch beslsoten om na onze online meeting op dinsdagochtend niet meer naar de school te gaan. De foto van de lunch die we van Fleur kregen bevestigde alleen maar dat we een goede keuze hadden gemaakt. Lise heeft tot nu toe de bruine bonen nog kunnen ontwijken. 😉
Om het goed te maken met Fleur hebben we onder andere de keuken gepoetst. We kwamen er eindelijk achter waar de stanklucht vandaag kwam… Vergeten dat we de overige rijst in de oven hadden gezet, die zag er niet meer zo smakelijk uit. De lucht was niet te harden, dus samen besloten om de complete plan bij het vuilins te zetten, oeps…
De middag doorgebracht bij EBS om te werken aan school en het donatieplatform. Na een lange werkmiddag is het heerlijk om erop uit te gaan voor een wandeling en te genieten van de omgeving. Het uitzicht blijft voor ons erg bijzonder en mooi en we hopen dan ook dat we dit in onze gedachten mee naar huis kunnen nemen.

Woensdagochtend hebben we doorgebracht op verschillende bouwplaatsen waar we onze ogen hebben uitgekeken. Ronnie de Engineer, een kennis van Morris, liet een aantal van zijn projecten zien. Wat ons meteen opviel was de (niet aanwezige) veiligheid op de bouw. Op de flipflops, geen helm, geen valbeveiliging en houten steigers. Maar ook de werkwijze verschilt enorm met die van Nederland. Alles gebeurd met de hand, ook het verplaatsen van materiaal. Met zakken cement, zand of stapels stenen op hun schouders de trappen op naar boven. In deze trappen bevinden zich plastic flessen. Omdat er hier overal plastic rondzwerft, zitten er soms stukken plastic in het beton maar hele flesjes vonden we wel erg bijzonder. Achteraf bleek dat deze flesjes een functie hadden. Namelijk een soort mal voor de toekomstige balustrade/leuning.
Dat er niet zoveel regels zijn hier in Afrika was ons al duidelijk. Hierdoor is een ontwerp voor een heel appartementencomplex binnen één maand klaar en goedgekeurd, soms zelfs in 2 weken.
Overal mannen hard aan het werk. Bovendien is ook het salaris een groot contrast met Nederland. Gediplomeerde/gecertificeerde werknemers verdienen zo’n 40.000 Ugandese Shilling per dag, omgerekend ongeveer 10 euro. De werknemers zonder diploma/certificaat verdienen tussen de 12.000 en 20.000 Ugandese Shilling, dat is ongeveer 3 tot 5 euro per dag.
Fleur uitgenodigd voor haar eerste lokale restaurant ervaring in Masaka. Daarna besloten om lekker met z’n drieën onze teennagels te laten doen bij Royal Touch Salon. Boodschappen gedaan, voor de eerste keer alleen naar de markt geweest en goed onderhandeld voor onze groenten en fruit.
In de avond met moeite nog een workout gedaan in de woonkamer en genoten van het uitzicht in het donker.

De volgende dag gingen we tuinieren op de school. Zoals afgesproken waren we na het ontbijt naar school gegaan. Maar we leren het ook nooit… natuurlijk konden we weer een uur wachten voordat we konden beginnen. De ochtend begon chaotisch. Een dove jongen was door een boda boda driver naar de school gebracht in de hoop dat ze hem verder konden helpen. Maar zijn gebarentaal was niet super goed en hij wist alleen zijn eigen naam. Na verschillende gesprekken in doventaal hebben ze hem toch maar naar de politie gestuurd. Na deze rare maar sneue situatie hard gewerkt in de tuin, gehakt, geplant en gezweet in de zon.
Ook konden we weer 1,5 uur wachten op onze welverdiende lunch. Matooke, pocho en erwten…
Bij terugkomst onszelf lekker opgefrist en geslapen, gebeld en gewacht tot we konden vertrekken naar het verjaardagsdiner van Pevran, het zoontje van Mary. Gelukkig viel ons cadeau, een bewegende leger robot, goed in de smaak. Na een bijzondere avond, laat thuis gekomen.
De volgende ochtend kwamen we erachter dat Mary met haar zoon Pevran bij ons hadden geslapen?! Rosemary gaf op het feest aan dat zij bij ons zou komen slapen, wat we al bijzonder vonden. Ze zou op de deur kloppen als ze er zou zijn, waarna we onze sleutels maar hebben gegeven zodat Fleur haar bed niet uit zou hoeven komen. Blijkbaar was het dus niet Rosemary die bij ons bleef slapen…

Alle drie hadden we of buikpijn of zaten we op de wc deze ochtend. De kip is niet goed gevallen van het verjaardagsdiner. Toch onze sportoutfit aangetrokken en lekker gesport in de sportschool bij het Brovad hotel. Ook is er een groot zwembad aanwezig. Lise organiseert de workouts in de gym, Anouk de trainingen in het water en Fleur neemt ons mee naar het voetbalveld. We willen wel graag fit blijven!
Na een iets uitgelopen gymsessie, zaten we in plaats van de geplande 12 uur, om half 4 pas aan school te werken. We zijn al goed geïntegreerd in de Afrikaanse tijd.
Het was weer Friday pizza night, maar wel op tijd naar bed want om 5 uur ging de wekker. Een weekendtripje naar de Ssese Islands in het Victoria Lake. Rosemary heeft het vervoer deels voor ons geregeld. Met de extra mededeling of we haar op de hoogte willen houden van wanneer we op de boot zijn, wanneer van de boot af gaan, wanneer we bij het hotel aankomen en wanneer we gesetteld zijn.

Zaterdagochtend vroeg ging de wekker. Om 5.30 werden we in het donker opgehaald door Gerald. Onderweg op de boda boda samen speculeren over ons volgepropte busje dat op ons stond te wachten. Aangekomen stond er een auto die nog net niet klaar was voor de stort. Met z’n drieën namen we plaats op de achterbank en tot onze verbazing propten er zich 4 mensen voorin de auto. Gelukkig rijden ze hier allemaal automaat ;). Rugzakken op onze schoot, de bagage in onze nek en daarbij ook nog een natte stoel voor Lise. Ondanks de stoffige wegen, de hobbels in de onverharde weg en de ‘verkeersdrempels’ reed hij lekker door. Hoe snel we reden zag hij toch niet want ook de snelheidsmeter was kapot. Na een innoverende rit kwamen we op tijd(!) aan bij de ferry. Dertig minuutjes op de ferry gezeten en aangekomen op de Ssese Islands. Weer terug de volle auto ingestapt en verder gereden naar het Victoria Forest Resort.
Toen we aankwamen regende en donderde het wat dus de georganiseerde Nature Walk liet nog even op zich wachten. We kregen een stok in onze handen geduwd die we nodig zouden hebben tijdens deze 2 uur durende wandeling. Een wandeling met twee mooie uitzichten over het eiland en een route terug door het bos/de jungle. Op de terugweg werden we beloond met het zien van rennende aapjes. Bezweet en buitenadem was het tijd om bij het resort te gaan lunchen, die even op zich liet wachten.
Via het resort een guide geregeld die op ons verzoek mee kon naar de Kiwumulo Cave. Bij twee uitzichtpunten gestopt en verder naar de grot gereden. Ook voor ons was het een verrassing wat deze grot te bieden had en wat we konden verwachten. Om deze plek te mogen betreden zijn er verschillende regels, bijvoorbeeld: je mag niet ongesteld zijn, je moet je schoenen uit doen en ook werden we traditioneel gereinigd met natte bananenbladeren. Fleur trad stiekem al meteen in overtreding, hopen dat ze niet wordt getroffen door de bliksem. We kwamen binnen in een donkere grot waar mensen vroeger leefden. Tegenwoordig komen er nog steeds mensen om samen te zijn en te bidden. Er lagen historische potten, speren, gewoven dekens en kleine kampvuurtjes. Er werd een heel verhaal verteld over de geschiedenis van de grot, het geloof en het eiland. Mensen zouden vroeger zelfs 500 jaar worden! Zwaarden vallen uit de hemel en water verdwijnt op een spirituele manier uit de historische potten. Door deze geschiedenis zijn tot op heden schapen en millet meel verboden op het eiland. Tijdens de verhalen vlogen de vleermuizen je om de oren, ze hingen allemaal boven ons hoofd. Een hele bijzondere ervaring om te zien en te horen hoe overtuigd ze zijn van hun eigen verhaal/geloof.
Bijgekomen van deze lange dag in het zwembad en de sauna. In de avond was er een georganiseerd kaarsendiner. De tuin stond vol met mooi gedekte tafels en was verlicht met kaarsen. Na precies één maand in Uganda, werd het wel eens tijd voor ons éérste wijntje hier!

De volgende gestart met een lekker ontbijt buffetje. Samen besloten om deze ochtend te gaan vissen met een guide, want we bevinden ons op echte visserseilanden. Na wat vorige ervaringen verstandig voor het ontbijt al aangegeven dat we in de ochtend wilden gaan vissen. Tussendoor teruggegaan naar de receptie voor een update, want dingen geregeld krijgen gaat hier niet gemakkelijk. Het lange wachten en er dik bovenop zitten heeft ervoor gezorgd dat we met een bootje het water op konden met een guide richting Virgin Island. Duidelijk meermaals aangegeven dat we om 12 uur terug moesten zijn voor onze taxi terug naar de ferry. Maar natuurlijk kwam dat allemaal wel goed. Met stiekem in ons achterhoofd dat we dat niet gingen redden want voordat de boot vertrok was het inmiddels 11 uur.
In een echte houten vissersboot met hier en daar een klein lek, zijn we naar het onbewoonde eiland gevaren. Onderweg nog een dooie vis binnengehaald. Na een rondje om het eiland zijn we aangemeerd. De guide achternagelopen die opzoek was naar een krokodil met eieren. Al snel hadden we het gigantische beest gespot en op een afstandje bewonderd. Het eiland was wel bewoond met verschillende soorten vogels, varanen en slangen. Zoals we al verwachtten hadden we 12 uur niet gered. Nog op het eiland belde Rosemary, die voor ons de taxi had geregeld, of we al bij het resort waren. Snel de boot ingesprongen alwetend dat de taxi niet op ons ging wachten.
We wilden graag de ener laatste ferry van 2 uur halen zodat we verzekerd waren van een rit naar huis. Aangezien ze de tijd hier niet zo nauw nemen, heeft de boottocht toch een uurtje langer geduurd dan gepland. Dus we konden het vergeten om de ferry van 2 uur te halen, dan toch maar de allerlaatste van 4 uur.
Zelfs in dit resort probeerden ze ons meer te laten betalen, maar we hebben ons niet laten kennen en hebben betaald wat we s’ ochtends hadden afgesproken.
Op naar town om een nieuwe taxi te regelen naar de ferry. Er stond een auto klaar nog voller dan die van gister. Met z’n tienen in de auto en het dak volgeladen met zakken groenten richting de boot en daarna door naar Masaka. De chauffeur sprak nauwelijks Engels dus was het moeilijk communiceren over de eindbestemming. Gelukkig is er altijd iemand die ons kan helpen.
Uitgeput van de trip weer terug in de ‘vertrouwde’ omgeving. Gegeten bij EBS en ons bedje opgezocht. Helaas geen energie meer gehad om onze blog af te schrijven en te publiceren.
Sinds het telefoontje op Virgin Island geen bericht meer gehad van Rosemary over het vervoer, de planning of wat dan ook. Zelfs onze vragen in de groepsapp werden genegeerd, ook een cultuurverschil?

2 september t/m 8 september

De week begonnen met een stevige wandeling. Genoten van de mooie uitzichten en elkaar beter leren kennen. Bij een afdaling wilden een aantal kinderen ons verder meenemen het dal in, om ons iets te laten zien. Het pad was moeilijk bewandelbaar en daarom kort getwijfeld. Maar als de kinderen het op de crocs én met een jerrycan op hun hoofd kunnen, dan kunnen wij het ook wel. Dus de kids gevolgd totdat we bij een lokale waterput aankwamen. Hierna wilden ze ons ook nog het stromende riviertje laten zien waar vissen zouden zwemmen. De weg terug naar boven viel even tegen. De warme lucht bleef in het dal hangen waardoor het erg benauwd werd. We misten onze fles water die we vergeten waren. Na een taaie terugweg even tot rust gekomen bij het appartement.
Er stond vanmiddag een meeting met Morris op de planning. Na een telefoontje of de lunch al klaar was. kwam hij 2 uur later aankakken. Waarbij hij ook nog commentaar had op de pannenkoeken die wij gemaakt hadden: “This is no food” & “Can I put ketchup on it?”
Kort met Rosemary besproken welke doelen we gaan aanpakken en hoe het momenteel gaat hier. Aangegeven dat we gesetteld zijn en we toe zijn aan iets meer privacy. Na de meeting is Rosemary voor een aantal dagen vertrokken naar Kampala.

Dinsdag was een huishoudelijke dag. De hele ochtend gewassen en ’s middags boodschappen gedaan. Fleur rondgeleid door het centrum en onze vaste boodschap plekken laten zien. Ook hebben we hier een typisch Afrikaanse sjaal gekocht die je op verschillende manieren kan dragen. Blijkbaar heeft Gerald ook een auto, dat kwam goed uit met het doen van de boodschappen.

Woensdag begon de dag met veel regen. We waren we met z’n allen niet vooruit te branden. Toen de lucht wat opklaarde onze kans gepakt en naar het centrum gelopen. Met als doel weer jurken te passen voor de traditionele ceremonie van donderdag. Eerst nog even langs geweest bij de kledingstylist om Anouk haar rok iets aan te passen. Doorgegaan naar de jurken verhuurster (Madrine), waarna we na een uur wachten aan de beurt waren. Verschillende kleuren Gomesi’s gepast, een traditionele jurk die alle vrouwen bij bepaalde ceremonies dragen. Ze hielp ons heel goed, we mochten alles passen en ze nam echt de tijd voor ons. Nadat we alle drie een mooie jurk hadden gevonden, vonden we de prijs wat hoog. Maar ach… ze was zo lief en bevriend met Rosemary, Mary en Morris, dus betaald en de weg voortgezet naar de kippenkraam. Voor de zekerheid nog teruggelopen naar Madrine om te vragen hoeveel een kip kost want we wilden natuurlijk niet te veel betalen.
Wachtend op de kip, kregen we een telefoontje van Rosemary en vroeg ze of het gelukt was en hoeveel we betaald hadden voor de jurken. Wanneer ze het bedrag hoorde, schreeuwde ze keihard in de telefoon “Whattttt!!!!” Hieruit bleek dat we zojuist opgelicht waren. Ze was heel boos en zou nooit meer vrienden naar de winkel van Madrine sturen. We hadden niet gedacht dat zij ons zou oplichten. Expect the unexpected.

De volgende ochtend stond Morris om 9 uur bij ons op de stoep om ons op te halen voor de ceremonie. Aangekomen bij de kerk was het tijd om onze Gomesi aan te trekken. Morris vertelde al eerder dat hij met andere priesters bij deze kerk woont. We werden geholpen werden door moeder Violet. Een super lieve vrouw die ons ook liet zien hoe we de jurk moesten dragen.
Deze dag draaide om het voorstellen van de verloofde aan de familie en het dorp van de vrouw. De bruiloft van het stel zal zaterdag plaatsvinden.
We mochten vooraan plaatsnemen en we werden warm verwelkomd door iedereen. De priesters, waaronder Morris, begonnen met de opening van de ceremonie. Verschillende gebeden uit de Bijbel werden in het Luganda voorgelezen. Tussendoor werd er gezongen door het kinderkoor, aangevuld met trommels (Djembés) waarbij alle gasten meezongen en klapten. We keken om ons heen en probeerde zo goed mogelijk mee te doen. De ceremonie werd afgesloten met het krijgen van een hosti voor de katholieken. Hierna kwamen er twee manden tevoorschijn, waarin in iedereen wat geld legde. Wij dachten dat dit geld voor de bruid en bruidegom zou zijn, dus ook wij legden wat geld in de mand. De priesters kregen vervolgens cadeaus van de familie als bedankje, waaronder een levende kip, een bananentros en blijkbaar de mand met het geld. Oftewel, het geld was niet voor het bruidspaar.
Tot op heden wisten we nog steeds niet wie het bruidspaar was. Met z’n drieën druk aan het speculeren wie dit zouden kunnen zijn.
We werden uitgenodigd voor een speciale prelunch in het ouderlijk huis van de bruid. We kregen kip, aardappelen en fruit geserveerd om onze honger te stillen. Met onze gevulde buikjes moest de echte lunch nog komen…  
Terug op onze plek, kwam de hele familie van de man op locatie aan. Twee mannen gekleed in pak konden de bruidegom zijn. Voor iedereen, behalve de familie van de man en het gezin van de vrouw, was onbekend wie de daadwerkelijke aanstaande zou zijn. De hele stoet werd stopgezet bij de poort. Voordat ze verder mochten werden ze ondervraagd door de andere familie en onderzocht door dokters. Na goedkeuring mochten ze plaatsnemen.
Het is traditie dat de tante van de bruid gaat achterhalen wie van de twee geklede mannen de bruidegom is. Deze gebeurtenis werd voortgezet in het ouderlijk huis van de bruid met een gedeelte van de familie.    
In de tussentijd was het voor alle gasten tijd om te gaan lunchen. Aangezien wij alle drie geen eetlust hadden, hebben we op alle mogelijke manieren ons eten proberen weg te moffelen. Niet zo netjes maar we hebben er wel om kunnen lachen.
28 graden en een warme Gomesi, niet echt een pretje in de zon onder een benauwde tent. Gelukkig werd onze tafel verplaatst naar een plekje in de schaduw. Morris vertelde dat er bericht was vanuit het huis. De tante had de bruidegom ontdekt en ook goedgekeurd. Hand in hand kwamen de tante en de bruidegom trots naar buiten gelopen om de man te introduceren. De man nam plaats bij zijn eigen familie. Familie en vrienden van de vrouw kwamen in groepjes naar buiten gedanst en kregen vervolgens cadeaus van de familie van de man. Zonnebrillen, hoeden en riemen werden traditioneel overgedragen.
Ondertussen had de bruid zich omgekleed in een chique en mooie Gomesi. Ze kwam naar buiten en werd officieel weggegeven aan de familie van de man. Er werd een hele fotoshoot gehouden en voordat de taart werd aangesneden zijn we gegaan. Een hele vrachtwegen gevuld met cadeaus stond in de tuin te wachten. Van bananen tot meubilair.
Terugkijkend op de dag, draaide deze dag vooral om de vrouw. De aanstaande bruiloft van zaterdag staat meer in het teken van de man. Dat verklaart waarschijnlijk ook de ervaringen op onze eerste bruiloft van afgelopen zaterdag.
De avond afgesloten met een telefoontje naar huis.

Lise heeft de hele nacht op de wc gezeten, dus vandaag een rustig dagje. In de middag geprobeerd een begin te maken aan school maar als snel weer het bed opgezocht. Het is en blijft vrijdag, dus ondanks het ziek zijn, toch in de avond een pizzaatje besteld bij EBS. Helaas trad Anouk in dezelfde sporen als Lise en werd ook de avond voor haar afgesloten met een wc bezoek. Gelukkig hebben we twee toiletten in ons appartement, dus kunnen we synchroon poepen.

Zondagochtend moest er werk ingehaald worden. De blog afgemaakt en aan een opdracht voor school gewerkt. Rosemary kwam ’s avonds langs om de plannen voor volgende week te bespreken. Hopen dat we vanaf aankomende week meer aan de bak kunnen op de Good Samaritan School for the Deaf.