26 augustus t/m 1 september

Na een misselijk makende rit, kwamen we zondag middag aan bij het Nabugabo meer. Kleine miscommunicatie want we dachten dat we naar het Victoria meer zouden gaan. Een drukke plek waar werd gezwommen, gedronken en gedanst. Het is lastig uit te leggen hoe het voelt om hier in Afrika als blanke buitenlander (Mzungu) te leven, alle ogen zijn op je gericht, waardoor we ons regelmatig erg oncomfortabel voelen. Dat gevoel werd zondag aan het strand alleen maar bevestigd en vervolgens versterkt. Toen Morris en Rosemary ons kort verlieten, werden we omsingeld door een grote groep aangeschoten jongens. Ze kwamen naast ons zitten, waren erg luid en we wisten echt niet was ons overkwam. Gelukkig kwam Morris snel terug en stuurde hij de jongens met een paar woorden en een serieuze blik weg. Absurd dat dit hier zo normaal is.
We eindigde de dag met een maaltijd bij muziek van een live band.

Maandag samen met Rosemary een bezoek gebracht aan de Kitengesa Community Library. Een plaats waar goede initiatieven worden ondernomen om de community op verschillende vlakken te informeren. Denk hierbij aan zelfbescherming, seksuele voorlichting, signlanguage lessen, softwareskills en leren lezen en schrijven. Om iedereen de mogelijkheid te geven zich hierbij aan te kunnen sluiten zijn de meeste activiteiten gratis. Om het inkomen te verhogen, kun je zowel de tuin als tafels en stoelen huren. Zo kan de library blijven bestaan.
Op de weg terug naar de school, een stop gemaakt bij Afripads. Een bedrijf dat herbruikbaar maandverband maakt en one size onderbroeken voor meisjes en vrouwen. Een initiatief dat achter in de garage is ontstaan en inmiddels is gegroeid tot een bedrijf dat op verschillende plekken in Afrika producten levert. We mochten ook binnen een kijkje nemen. De directeur vertelde kort over het ontstaan, de doelen die ze nastreven en vervolgens liet hij zien hoe de producten gemaakt worden. De ruimte stond vol met tafels, naaimachines en alle nodige materialen. De producten worden allemaal met de hand gemaakt, door vrouwen (en een aantal mannen) uit de lokale omgeving. Het is voor veel vrouwen en meisjes hier onbetaalbaar om hygiënische menstruatieproducten aan te schaffen, het is daarom een enorm mooi initiatief.

Later kwamen we langs een hardwerkende man die bezig was met het maken van bakstenen. Doormiddel van zand uit de tuin of eigen grond op te graven en vervolgens te mengen met water ontstaat er een dikke klei. Deze dikke en zware klei wordt vervolgens in een mal gedaan waardoor er een strakke vorm ontstaat. De klei in deze mal wordt op z’n kop er uitgeklopt en moet vervolgens drogen. Wanneer de stenen gedroogd zijn worden ze gestapeld tot een hoge toren met daar binnen een stookplek. Van binnenuit wordt de steenstapel verhit waardoor de stenen gebakken worden tot echte bakstenen. Op deze manier kan de bevolking op een betaalbare manier stenen produceren.

Dinsdag stond een tour door Masaka op de planning. Ondanks de regenbuien, een wandeling in en rondom de stad van 4 uur gemaakt. Zowel het politiebureau, de rechtbank, het ziekenhuis als verschillende hotels en eetplekken gezien. Na deze lange tocht moesten er nog boodschappen gedaan worden. Hiervoor zijn we 3 plekken afgestruind en is Gerald ondertussen met de eerste lading al op en neer gereden. Daarna met de laatste boodschappentassen achterop gesprongen en naar ‘huis’ gereden.

In de ochtend richting de school met geknepen billen op de boda boda bij Gerald gezeten. Halverwege de weg lopend voortgezet want we hadden een lekke achterband. Eenmaal aangekomen bij de school werden de plastic stoeltjes buiten klaargezet voor de eerste meeting. Met het schoolteam samengezeten en de verschillende challenges werden door de leraren en opa en oma benoemd. Realistische oplossingen besproken en nagedacht over de mogelijkheden. Nu is de opdracht aan ons om te kijken welk project voor ons geschikt is om de komende tijd aan te gaan werken.

De challenges:
– Een plaats realiseren waar de kinderen overdekt kunnen eten.
– Projecten opzetten om het inkomen te verhogen.
– Een apart toiletgebouw voor de leraren.
– De huidige gebouwen onderhouden en het ontwikkelen van nieuwe.
– Een hek of muur rondom het schoolterrein.
– Het verkrijgen van schoon water door middel van een waterpomp of het hergebruik van water.
– Goede technologieën zoals computers en internet voor het onderwijs van de kinderen.
– Meer leraren, die standaard maandelijks worden uitbetaald wat momenteel een uitdaging is.
– Reparatie van de schoolbus voor studytours. Ook kunnen ze deze verhuren voor extra inkomsten.
– Betere elektriciteit, zonnepanelen zouden een goede oplossing zijn.
– Meer materialen zoals speelgoed, schoolmaterialen, schoolkleding, matrassen, dekens en nog veel meer.
– De ouders meer betrekken door middel van het geven van signlanguage klassen.
– Het verbeteren van de schoolmaaltijden en daarbij extra land kopen zodat ze hun eigen eten kunnen verbouwen en eventueel dieren kunnen houden.
– Materialen zoals naaimachines en kappersspullen om de oudste studenten op te leiden en voor te bereiden op de toekomst.

Om de school te kunnen helpen, willen we jullie aandacht vragen voor het volgende. Graag zouden we een donatie starten om de school dichter bij hun wensen te brengen. Jullie bijdrage kan het verschil maken! Om dit zo goed mogelijk te laten verlopen, volgt er snel meer informatie.

De dag heerlijk afgesloten in het zonnetje aan het zwembad.

Donderdag een relaxte dag gehad. Gewerkt aan ons blog en bij EBS gezeten. Helaas de blog niet goed opgeslagen wat later in de week voor teleurstelling zorgde. Om de omgeving wat beter te verkennen een mooie route ontdekt achter ons appartement. Ongestoord genoten van de zonsondergang. Een heerlijke route voor een avondwandeling.

Vrijdag naar de stad gelopen om rustig wat dingen te verkennen en wat boodschappen te doen. Onverwachts gingen Rosemary en Mary ook mee met ons. 2 uur lang gezocht naar slippers en tasjes want opgeven kennen ze hier niet. Ook de bruiloft outfit gepast én onze op maat gemaakte rok met top was klaar! Samen met z’n tweetjes weer rustig berg op teruggelopen naar ‘huis’.
Vrijdagavond dus pizza avond in combinatie met een Nile Special! In de loop van de avond viel opeens de stroom uit. Het was pikkedonker en hier is het nog maar de vraag of het minuten, uren of dagen duurt. Teruggekomen in het appartement deed de stroom het weer en zat Rosemary klaar om ons een korte briefing te geven voor de weddingday. We moesten ons voorbereiden op veel kijkende mensen en openstaan voor het vele eten en het Afrikaanse dansen.

Het was bruiloft tijd. We willen jullie graag zo goed mogelijk meenemen in deze crazy weddingday, dus hier start onze gedetailleerde ervaring.
Vroeg opgestaan om vervolgens met het openbaar vervoer naar de desbetreffende locatie te gaan. Onze eerste ervaring met een overvolle, warme en muffe bus was een feit. Na een oncomfortable rit van 1,5 uur aangekomen in Nyakahita, 2 districten verder richting het westen.
Beter laat dan nooit, nog opzoek gegaan naar een cadeau voor het bruidspaar. Maar wat geef je? Op aanraden van Mary een deken gekocht. Het is namelijk normaal hier om huishoudelijke spullen te geven. Geslaagd verder naar het huis van Mary waar we ons gingen klaarmaken voor de bruiloft.
Het huis bestaat uit twee kleine kamers waar ze samen leeft met haar niet zo goed opgevoede zoontje. Het was een enorme rotzooi. We kunnen ons niet voorstellen dat je hier zo kan leven.
Ondertussen was het al 12 uur. Eerder werd gezegd dat de kerkmis om 10 uur zou beginnen, maar er was geen haast te bekennen dus begonnen we aan onszelf te twijfelen. Na lang wachten eindelijk vertrokken naar de kerk waar niemand meer aanwezig was omdat de mis al voorbij was. Stomverbaasd keken wij elkaar aan, aangezien het de bruiloft was van Mary haar eigen vader?! Teleurgesteld omdat we erg benieuwd waren naar deze traditionele ceremonie.
Bij de kerk stonden nog 5 jongens die met ons mee moesten rijden naar het feest. De auto volgepropt met 12 personen opweg naar een voor ons onbekende locatie. 20 minuten door het Afrikaanse ‘platteland’, oftwel droge heuvelachtige vlaktes. Vanaf het moment van uitstappen waren er altijd wel ogen op ons gericht. De dag ervoor zeiden we nog lachend dat dat wel zou meevallen omdat het natuurlijk draait om het bruidspaar, maar niets was minder waar.
Aangekomen op de locatie: een groot stuk grond dat vol stond met witte tenten dat mooi aangekleed was met onder andere bloemen.
Er stond een meterslange rij voor het buffet, die wij mochten passeren waardoor we meteen vooraan in de rij stonden. Het buffet bestond uit lokaal eten zoals de bekende matooke, rijst, peanutsauce, aardappelen, fruit etc. Zonder het bruidspaar te hebben ontmoet en te hebben gefeliciteerd, hadden we alweer een bord vol met eten in onze hadden. Hiermee ongemakkelijk plaatsgenomen achter de bruid en bruidegom… Dit voelde voor ons heel raar en niet in de juiste volgorde.
Na het eten, op eigen initiatief gevraagd of we het bruidspaar mochten ontmoeten, waarna Mary ons alleen voorstelde aan haar vader. Dit was het eerste moment waarop we ervaarde dat de bruid minder betrokken werd/belangrijk was.
Het bruidscommittée stelden zich op in een rij en wij mochten/moesten achteraan aansluiten. Lopend en dansend verplaatste iedereen zich richting de witte loper. Bij de bruidspoort kreeg iedereen zijn eigen momentje en werd je verwelkomd door ongeveer 600 gasten. Oncomfortabel volgde wij deze parade totdat we bij onze speciale plaats aankwamen. Aan beide zijden van het bruidspodium zaten familie, belangrijke collega’s en ook wij mochten hier plaats nemen. Dat wij deze ‘speciale’ plek kregen voelde voor ons onterecht.
Speech na speech in Luganda, waar we geen woord van verstaan, verstreek de tijd… In groepjes werden familie, vrienden en mensen van de kerk naar voren gevraagd en natuurlijk werd daarbij ook lekker gedanst. De bruidegom ging met iedereen op de foto en de bruid bleef zitten. Hierbij kregen wij wederom het gevoel dat de bruid minder belangrijk was. Bovendien zag de bruid er ook niet gelukkig uit, ze lachte zelden.
Vier uur later was het tijd om de bruidscake aan te snijden. Hiervoor moest heel het bruidscommittée, inclusief wij, via de witte loper richting de cake lopen én dansen. Het bruidspaar nam tegenover elkaar plaats om ceremonieel elkaar de eerste hap te geven. De bruid leek ook hier geen zin in te hebben.
De cake werd uitgedeeld terwijl de gasten het bruidspaar kwam feliciteren met de bijbehorende cadeaus. Tijdens de speeches zijn er al verschillende koeien, één schaap en één geit als cadeau toegezegd tot de bruidegom. Op een later moment mag hij bij deze boeren een koe komen uitkiezen. De bruidegom is zelf koeienhouder dus dit is hier de normale gang van zaken.
Helaas voor ons, volgden er nog een aantal speeches waaronder die van Mary. Ze kondigde ons aan om het cadeau te brengen. Met onze rode koppies naast Mary gaan staan, afwachtend wat haar speech ons ging brengen. We waren er al bang voor… De microfoon werd in onze handen geduwd, daar sta je dan… Na een klein bedankwoordje en onze namen, snel het cadeau overhandigd aan de bruidegom. Nu we ons cadeau gegeven hadden, konden we het feest verlaten. Ook Rosemary wilde graag naar huis want Fleur en Morris waren op ons aan het wachten. Op de weg naar de auto, zelf geopperd om ook de bruid nog te feliciteren en te bedanken. Ook hier dachten we weinig enthousiasme te zien. We vragen ons nog steeds af of ze wel gelukkig is met het huwelijk.
Het was een onvergetelijke ervaring en we zijn dankbaar dat we welkom waren. Een onwerkelijke maar bijzondere dag.

We moesten snel terug richting Masaka, want Fleur (medestudent) is vandaag gearriveerd. Dat de tijd hier niet zo nauw wordt genomen, werd wel weer bevestigd. Op de bruiloft appte Rosemary dat we binnen 1 uur terug zouden zijn, maar realistisch bekeken zou het zeker nog wel 3 uur duren. En inderdaad na 3 uur en 15 geïrriteerde telefoontjes van Morris kwamen we aan bij het Cultural Resort Masaka, waar we ook eindelijk konden avondeten.

Zondag bijgekomen van alle indrukken van de crazy weddingday. Bovendien bijgepraat met Fleur over onze ervaringen. De rest van de dag druk bezig geweest met het opnieuw schrijven van onze blog…

19 augustus t/m 25 augustus

Na een weekje wennen en ons aanpassen aan Uganda zijn we steeds meer gesetteld in ons nieuwe verblijf in Masaka. De eerste indrukken waren intens, maar het warme welkom en de lieve mensen maken het steeds meer ons thuis. Met elke dag voelen we ons hier meer op onze plek.

Maandag zou een rustdag worden, maar niets bleek minder waar. Na ons onbijt kwam Morris langs om ons meer te vertellen over Uganda en hoe ons hier te integreren. Na een lange briefing die we later zullen vervolgen, op pad gegaan voor lunch samen met Morris, Rosemary en Mary. Aangekomen in een grote tuin werd er ter plekken een lunchplek voor ons klaar gezet. Hier uitgebreid gezeten en genoten van twee dienbladen pork, die speciaal voor ons bereid werden.

Over twee weken zijn we uitgenodigd voor de bruiloft van de vader van Mary. Om er goed bij te horen zijn we opzoek gegaan naar een bijpassende jurk. Er werden voor ons vier verschillen stoffen neergelegd, zonder te passen mochten we hieruit kiezen.. 10 minuten later gingen we alweer door naar de volgende ‘kledingwinkel’. Voor een echte Ugandeese rok werd ons figuur opgemeten en mochten we een mooie stof uitkiezen. Ondanks Anouk haar lange benen heeft ze wel Afrikaanse billen! ;). Daarbij denken de mensen hier dat we zussen zijn of zelfs een tweeling.. Het was een leuke ervaring met super lieve mensen.

Na onze ‘rustdag’ om 10 uur ’s avonds pas gegeten en daarna lekker ons bedje opgezocht. Morgen stond de eerste echte schooldag op de planning!

Met een ontbijt van rijst en aardappels achter onze kiezen, achterop de boda boda bij Gerald gesprongen richting de school. Bij aankomst hebben we de oma van Rosemary ontmoet, ookwel de oprichtster van de dovenschool. Ze heeft ons verteld over het ontstaan van de school en haar levenservaring. Ze is nogsteeds erg betrokken bij de school, ze woont er immers langs .
We hebben de kinderen en de leraren ontmoet en de eerste sing language geleerd. We hebben zelfs al een eigen signname gekregen, passend bij ons uiterlijk. Refererend naar Anouk d’r grote neus en Lise d’r kuiltjes bij haar wangen.

My sign name is:

Voordat we begonnen aan de rondleiding over het schoolterrein, een bezoek gebracht aan de primitieve toiletten. Onze plasskills moeten we nog wat ontwikkelen hier…
Rosemary vertelde later trots dat dit gebouw 2 jaar geleden is gebouwd door middel van donaties. Hier zijn ze als school heel erg blij mee.

De rondleiding begon bij de klaslokalen. De lokalen hebben aan beide zijden een krijtbord waardoor ze in één lokaal twee klassen tegelijk les kunnen geven. In totaal zijn er 10 klassen/niveaus die op deze manier worden onderverdeeld in 4 klaslokalen. Er is daarom ook een grote wens naar meer lesruimtes. Vervolgens heeft Rosemary ons de ‘keuken’ laten zien. Hier worden alle maaltijden voorbereid door de kok. Een ongezonde plek om te werken door de rook, waar wij na een aantal minuten al last van begonnen te krijgen. Zowel door de heftige rook en het zware werk heeft de kok momenteel grote gezondheidsproblemen, voor ons onwerkelijk om te zien en te horen. Hierna volgde de slaapplek van de meisjes en daarna die van de jongens. Een ruimte vol met stapelbedden. Aan de ouders van de kinderen wordt gevraagd een eigen matras mee te nemen maar dit is niet voor iedereen betaalbaar. Daardoor worden sommige matrassen gedeeld of slapen ze alleen op dikke dekens. Een probleem waar ze tegen aanlopen is dat de wat jongere kinderen nog in bed plassen en de matrassen hierdoor niet hygiënisch zijn en ook kapot gaan. Ze zouden het graag anders zien maar het budget van de school laat dat niet toe.
Ze houden zelf een klein moestuintje bij waar onder andere zoete aardappels en wortels groeien. Er staan in totaal 3 grote watertanks van 10.000 liter per stuk. Er wordt op school veel water gebruikt, één tank kan de school voor 3 weken van water voorzien. De laatste prioriteit is de kapotte ‘schoolbus’. Deze reperatie is een enorm grote uitgave voor de school en wordt daarom voorlopig nog uitgesteld.
De eerste schooldag afgesloten met hun dagelijkse lunchmaaltijd, rijst, matooke en peanutsauce. Het was een mooie, indrukwekkende en bijzondere eerste ervaring op de school.

Gerald kwam ons weer ophalen op de boda boda en de rest van de middag konden we alle indrukken laten bezinken. We hadden nu even wat tijd voor onszelf, waar we wel aan toe waren.

Bij het avondeten stond er een nieuwe ervaring op ons te wachten. Onze typische Hollandse gedachten gingen uit van een lekker stukje gegrilde kip. Nog geen 10 minuten later stond Rosemary in de woonkamer met een net kaalgeplukte hele kip. Deze werd hardhandig uit elkaar gebroken waardoor we alle drie enorm moesten lachen. Voor hun zo normaal, voor ons weer een nieuwe beleving.

Woensdag begon Lise weer met een bezoek aan de wc. Besloten om niet naar de school te gaan en wat werk te doen voor de blog en school.
De eerste dagen is er goed voor ons gezorgd. Nu we iets meer gewend zijn hier, kunnen we steeds meer ons eigen ding doen en hebben we zelfs ons eerste eigen avondmaal bereid.

Vandaag onze eerste sign language class gekregen van Stephan! Nadat hij verschillende gebaren aan ons had geleerd, vulde het klaslokaal zich met kinderen. Het krijtbord stond vol geschreven met woorden in drie verschillende talen, waaronder ook Nederlands. Stephan gaf hierbij de bijbehorende gebaren. Omstebeurt mochten de kinderen de gebaren voor doen. Ze zijn allemaal erg enthousiast om voor de klas te staan. Om de les af te sluiten werd er een spelletje gespeeld. De kinderen die een beetje kunnen horen mochten hun ogen sluiten en wanneer er geklapt werd moesten ze omdraaien. Ook vonden sommige kinderen onze tattoages erg intressant. Bloemen, sterren, vogels en vlinders, voor hun herkenbare figuren.
Na de les was het lunchtijd, de kok had weer het dagelijkse maal klaar gemaakt; rijst, matooke en peanutsauce.

Vrijdag is voor de kinderen drie weken vakantie van start gegaan. Op vijf kinderen na, zijn alle kinderen opgehaald om naar huis te gaan. Voor sommige kinderen is dit geen mogelijkheid, de school doet erg hun best om voor deze kinderen een andere plek te vinden bij bijvoorbeeld andere families of studenten. De kinderen die overblijven mogen de aankomende drie weken bij de oma verblijven, zo worden ze ook goed opgevangen.

De kinderen kijken er enorm naar uit om deze drie weken naar huis te gaan. Zo staan ze op de hoek van de school de boda boda’s op te wachten. Helaas hebben we dit moment gemist door een geplande schoolmeeting. Toen we aankwamen waren bijna alle kinderen al opgehaald.
Na 2 uur wachten zijn we verder op pad gegaan met Rosemary. Bij het huis van oma was er een feestje voor een van de kleindochters. Wat er precies te vieren was, is voor ons nogsteeds niet helemaal duidelijk. Na een ongemakkelijke kennismaking met de opa en het traditioneel aansnijden van het taartje zijn we door gegaan naar de schooltuin. In deze tuin groeien verschillende soorten bananen, maar ook casave, koffiebonen en pompoenen. Hierna zijn we verder gelopen naar de waterput, de put vult zich aan doormiddel van het grondwater. De bewoners uit de omgeving halen hier hun water, zelfs wordt het door sommige gedronken.
Gerald heeft ons weer opgehaald. Op de weg richting huis zijn we langs de waterpomp gereden. Hier hebben we zelf mogen ervaren hoe het is om water te pompen, best wel zwaar..

Het weekend hebben we ingeluid met een verse pizza en een Nile special bij EBS (Elite Backpackers Service). Rosemary sloot laten aan en bestelde nog een pizza. Na het eten zei ze “thanks for the meal”, oftewel wij mochten betalen..?

Helaas delen we onze accomodatie ook met familie kakkerlak.. Na onze eerste kakkerlakkenjacht toch maar spray aangeschaft. Alle holletjes ingesprayd en daarna onze avond een beetje high van de spray voortgezet bij EBS. Ontzettend gelachen om alle ervaringen die we tot nu toe hebben mee gemaakt. Bij terugkomst was het binnen net een kakkerlakken kerkhof, top spul!!

De zondag rustig begonnen met het maken van bananenpannenkoekjes en een smoothie. Benieuwd wat de middag ons gaat brengen aan het Victoria lake met Morris.

14 augustus t/m 18 augustus

Ons Uganda avontuur is afgelopen woensdag dan echt begonnen!

Het afscheid nemen viel voor ons beiden toch wel tegen maar eenmaal door de security de tranen gedroogd en met goede moed het vliegtuig ingestapt. Van Amsterdam Schiphol naar Instanbul, blijkbaar een tussenstop in Kigali (Rwanda) en met als eindbestemming Entebbe. Georgette en Moses verwelkomde ons op het vliegveld en brachten ons naar het Bushpig hostel in Kampala. Om 7.00 s ’ochtends ons bed opgezocht omdat we na deze 24 uur durende reis wel wat rust konden gebruiken

Rond de middag ontwaakten we na een paar uurtjes slaap. Later op dag zijn we naar de shoppingmal gelopen en is de eerste indruk van Kampala gevormd. Het is een enorm chaotische en drukke stad waar veel gebeurd. De taximotors, ook wel boda boda’s genoemd, vliegen je om de oren. Op deze motors kan hier alles worden vervoerd ;). De verkeerlichten die er zijn worden compleet genegeerd. En natuurlijk als bouwkunde studenten viel ons oog op de creatieve manier van bouwen.

De volgende dag stond er een city tour door Kampala op het programma, begeleid door Georgette en Moses. We begonnen bij de Bahá’í-tempel, gelegen op een van de zeven heuvels van Kampala, wat ons een prachtig uitzicht bood. We bezochten verschillende kerken, kregen een rondleiding op een deel van de universiteit, en reden veel rond door de drukke straten. Niet te vergeten: we probeerden voor het eerst lokaal Ugandees eten! Van verse vis en matooke (gekookte/geroerde bananen) tot vleessoep en andere nieuwe gerechten. Als laatste van de tour een bezoek gebracht aan de craftshops vol handgemaakte kunstwerken. De dag afgesloten bij de bar van het hostel met wat eten, drinken en een Ugandees spelletje geleerd van Solomon.

Zaterdagochtend om 8.00 uur vertrokken naar Masaka waar we de komende 4 maanden zullen verblijven. Een enerverende rit van 5 uur lang met verschillende indrukken van Uganda. Zo zijn we langs sloppenwijken gereden met overal afval, wat voor ons onwerkelijk was om te zien. Maar ook de groene velden met bananenbomen en de prachtige natuur gepasseerd. Zelfs zijn we over de evenaar gereden en bevinden we ons nu op het zuidelijk halfrond.

Hoe de dag verloopt, valt hier niet te voorspellen. Eenmaal aangekomen in Masaka, ons eerste, onverwachte bezoek aan de Good Samaritan School for the Deaf gebracht. Hier hebben we Yosam en Rosemary ontmoet en een eerste indruk van de school gekregen. Vervolgens zijn we doorgegaan naar onze accommodatie, een stukje verderop. Samen met Fleur, die over 2 weken zal arriveren, delen we 2 appartementen waarvan één voorzien is van een keukentje, eetplek en een tv. In het appartement dat wij met z’n tweeën delen hebben we gelukkig onze eigen douches en wc’s. Al moeten we nog wel wennen aan het koude water ;).

Zondagochtend had Rosemary ontbijt voor ons gemaakt en heeft ze ons daarna uitleg gegeven over de verschillende faciliteiten in het appartement. Helaas voelde Lise zich plotseling niet goed en hebben we de rest van de middag rust gehouden.

Onze accommodatie ligt tegenover Elite Backpackers Services Masaka. Hier hebben we onder andere kennis gemaakt
met de boda boda guy, Gerald. Hij zal ons de komende tijd overal naar toe vervoeren op de motorbike. Samen met Morris, Rosemary en Mary hebben we de rest van de avond hier doorgebracht. Morgen is ons een rustdag beloofd, maar de dagen lopen hier altijd anders dan verwacht ;).